Het is kikkertijd

Gehaald

Tuurlijk heb ik het gehaald, de 10 km. Daar heb ik nooit aan getwijfeld. Waar ik wel van stond te kijken waren de zenuwen. Ik heb nooit kunnen vermoeden dat mijn eerste loop me zo bezig zou houden. Het waren goede spanningen hoor, ook wel veroorzaakt door de hele sfeer bij de Fortis Marathon Loop. 's Ochtends vroeg was ik met mijn twee vriendinnen al op weg gegaan. We waren er veel te vroeg, maar het was ook lekker om de sfeer mee te maken. Pas om 11.15 gingen wij van start. Wij stonden vrijwel achterin en dat is een goede les voor volgende keer. Nooit doen bij zo'n massale loop. Ik ben de hele weg bezig geweest om anderen in te halen met soms gekke capriolen over bermen en fietspaden en tussensprintjes. Het was natuurlijk geweldig weer en ook ontzettend leuk om door Utrecht te rennen. met een tijd van 57.54 kwam ik uiteindelijk over de finish. En daar ben ik best trots is. Zo'n eerste keer weet je toch niet hoe hard je uiteindelijk gaat. Na mijn prestatie heb ik me bij broer R. gedoucht waarna wij ons op het terrein hebben vermaakt totdat J. om 16.00 binnenkwam op de halve marathon met een tijd van 1.53 en nog iets. Het leek wel een feestdag.

Jong leven

Djiezus.....

......en wat een Djiezus was het inderdaad. Gisteren weer mijn jaarlijke MPtje met vriend Paul gehad. In de media gonsde het weer als nimmer tevoor. Wordt het luidkeels mee zwansen met Jan Rot, gaan we lekker bimmen met Egon Kracht die alle stemmen omzet in slippende baspartijen (eerlijk gezegd wekt dit wel mijn interesse), Leusink met zijn mannen/jongens.....afijn het was weer een feest. Dé traditionele Naarden met zijn voorpremiere in Aardenburg en Utrecht wordt als vanouds bestempeld als traditioneel en stijf. Wat mij betreft mogen de heren media blijven speculeren, maar mijn uitstapje naar Utrecht met in de pauze standaard twee vaasjes de man en een flinke pint daarna in café de slok geven mij echt niet het gevoel één van de vazallen van Rouvoet te zijn. Sterker nog, je hoeft geen Christen te zijn om de schoonheid van dit meesterwerk te doorgronden.

Gisteren was weer een toppertje. Geweldige solisten (met een revancherende bas in het tweede deel), een Christus die mij bijna deed geloven, een evangelist die eerder heilig verklaard zou moeten worden dan de vorige paus aangezien deze man met zijn stem elk jaar weer voor een wonder doet zorgen, een fabuleuze sopraan en alt die in de aria So ist mein Jesus nun gefangen de hand van god hebben aangeraakt, een puike tenor, en prachtig koor en orkest...kortom hulde. Alleen volgend jaar weer een Viola da Gamba bij Kom suses kreuz want die luit was wel een beetje vlak........!!!!

P.b. De gekozen afbeelding is voor leek en prof DE uitvoering volgens de VK (en ook volgens JN), dus aanschaffen en na carnaval de volledige vastentijd de rest van de familie gek maken!

Nieuwe gewoonte

Ik heb een nieuwe gewoonte.

Sinds een week heb ik de neiging om in de bus even onder de banken te kijken.

Beetje raar misschien. En het zal ook wel over gaan. Maar niet voordat ik mijn nieuwe ov-jaarkaart heb. Een week geleden heb ik hem verloren. 's ochtends liet ik hem nog zien aan de buschauffeur. 's Middags zat ik voor het eerst sinds tijden met twee collega's in de trein naar Amsterdam. Gezellig. De controle leverde echter een kleine schok op en vooral verbijstering. Alles compleet in mijn portemonnee, maar alleen geen ovjaarkaart te bekennen. Heel raar. Ik had hem nog in mijn handen gehad. Dankzij mijn lieve uiterlijk hoefde ik van de conducteur geen kaartje te kopen. Voor de lezing begon dacht ik even snel connexxion te bellen, en zoals dat altijd gaat: ik had mijn naam net genoemd en beltegoed op. De hele lezing moest ik me inhouden om niet nog een keer mijn tas te doorzoeken. Maar ja, weg is weg.

Hij lag vanochtend en vanmiddag ook niet onder de bank. Ik wist niet dat ik zo gehecht was aan dat kaartje.

Spanning in de polder

De trainingen voor de 10 km gaan heel goed. Vandaag stond in het schema een duurloop van 50 minuten gepland. Ik verbaas me er soms nog over dat ik het ook volhoud om zo lang achter elkaar te lopen. Het is bij lange na nog geen 10 km maar dat komt helemaal goed volgens de trainers.
Op dinsdag heb ik altijd een vast rondje in de polder. Het eerste stuk is meestal verschrikkelijk: 20 minuten op een lange weg lopen zonder bocht. Na de eerste bocht weet ik dat ik bijna op de helft ben en wordt het allemaal wat makkelijker. Dankzij de ipod is het ook goed vol te houden. Vandaag kreeg ik genoeg stof om mijn gedachten zeker vijftien minuten te verzetten. Eerst kwam een politiebusje voorbij, toen nog één, toen nog één. En dat in de polder. Een verkeerscontrole in deze uithoek leek me wat overdreven, maar wat kan er hier anders aan de hand zijn. Tien minuten later zag ik ze staan. Bij een rijtje boerderijen werd een doorsnee echtpaar naar de auto begeleid. Zouden de kangoeroes illegaal zijn? Hebben ze een wietplantage? Helaas lees je dit soort dingen ook nooit terug in het plaatselijke suffertje. Maar ja een zich verslapende buschauffeur is ook veel spannender.

Lente

Het dominospelletje hoorde bij de laatste stuiptrekkingen van de winter. Of was het herfst. De gifstoffen zijn uit het lichaam verdreven. De regen heeft alle winterresten weggespoeld. En het is lente!! De hele buurt leeft weer op. Iedereen is buiten. De buurmannen zijn een steegje aan het betegelen. Buurvrouw vult haar potten weer. J. snoeit de appelboom en de kinderen spelen weer eens een hele dag op straat. En ik heb het virus ook weer te pakken en heb zowaar de ramen gelapt. Het leven ziet er meteen weer wat prettiger uit.

Een weekje domino

We hebben het weer gehad. De jaarlijkse verkoudheids/griepronde. Eerst was zoontje de dupe met flinke koorts en algehele ellende. Moeder volgde een dag daarop en vader was niet veel later de pineut. En zoals het echte mannen betaamt was het bij hem ook meteen een graadje erger. Dochter was zo jaloers dat iedereen ziek thuis was, dat ze spontaan hoestbuien begon te ontwikkelen, waarop ze vrijdag dan toch eindelijk een dagje thuis mocht blijven. En zo zat de familie snot vrijdag met z'n allen op de bank ziek en sjaggerijnig te zijn.

Maar we hebben het weer overleefd.

Carnaval boven de rivieren

Carnaval is leuk, maar je moet wel op de juiste plaats wonen. Hier boven de rivieren is het toch wel een beetje zielig.

Voor mij is het ook al weer enige jaren geleden dat ik mij in het feestgedruis heb gestort. Als kind vond ik carnaval niets aan. Mijn ouders hadden absoluut geen tijd voor ons en stuurden ons met vijf gulden naar de friettent als wij teveel zeurden. Verder moesten wij het zelf uitzoeken. Wat ouder ging ik jaarlijks naar het kindercarnaval in het clubhuis waar we de hele middag rondjes moesten lopen achter elkaar. Wat sneller bij 'is je moeder niet thuis' en met sjaals zwaaien bij 'If I had words'. Heel saai. Toen ik het kroegleven had ontdekt leerde ik eindelijk de lol van carnaval begrijpen en heb toch zo'n tien jaar heel wat afgehost.

Nu ga ik al weer zo'n tien jaar niet meer op stap in het zuiden en is het voor mij afgelopen. Maar de jaarlijkse optocht kan ik de kids niet ontzeggen. En zo sta je dan eerst een uur te wachten tot er eindelijk wat aankomt en na een kwartiertje wagens kijken is het weer gebeurd. De carnavalsclub vertrekt vervolgens naar de sporthal. Wij hebben onze eigen traditie ingebouwd en gaan lekker naar onze stamkroeg voor een biertje.

Een nieuwe poging in Second Life

Alle nieuwe ontwikkelingen op het web nemen tegenwoordig veel tijd in beslag. Ik heb inmiddels een account op verschillende nieuwe leuke websites die allemaal uitgeprobeerd moeten worden. Er blijft weinig tijd over voor Second life. Ik las dat van de vele bezoekers maar weinig mensen echt wat doen daar. Ik heb inmiddels een paar pogingen gedaan, maar ga waarschijnlijk bij de afhakers horen. Het valt ook niet mee. Ten eerste krijg ik de bewegingen van mijn poppetje maar niet onder de knie, waardoor ik altijd te ver doorloop, of draai en nooit op de plek kom waar ik moet zijn. Daarnaast heb ik heel lang op desolate locaties rondgezworven zonder een flauw idee te hebben waar ik was of wat ik daar kon doen. Ook lijkt alles een verzameling van commerciële uitingen. En ik heb geen lindendollars om uit te geven, dus ik kan ook niets. Collega A. was op haar eerste bezoek al in Amsterdam beland. Dus heb ik in een nieuwe poging mijzelf ook naar Amsterdam geteleporteerd. Maar dat was een kort bezoek. Na wat lopen tegen muren en ronddraaien kwam ik bij een groep mensen uit. Een pop-up bij een zwerver vertelde mij dat ik me bij hem moest melden als ik drugsdealer wilde worden. Er werden oproepen gedaan om mijzelf als seksslavin aan te bieden en toen een wildvreemde man mij begon aan te spreken vond ik het allemaal te eng worden en ben er snel weer uitgeklikt. Ik ben nog niet klaar voor de grote wereld.

Blij

Eindelijk, voor het eerst in maanden heb ik een heerlijke dag helemaal voor mezelf (tot half drie). Ik ben blij. Zaterdag kreeg ik een email of ik zin had om mee te doen met een looptraining voor de 10 km in Utrecht op eerste paasdag. Ik had al maanden niet meer hard gelopen, maar dit was de perfecte impuls om het weer op te starten. Natuurlijk doe ik mee. Het is heerlijk om weer enthousiast aan de slag te gaan. Zondag eerst maar een klein rondje gelopen van 20 min. (met flinke tegenwind). Vandaag heb ik dat rondje al twee keer gedaan. Fijn, dat mijn conditie niet veel was weggezakt. Maar om een tien kilometer te lopen moet ik nog wel veel trainen.

Het is een perfecte dag: lekker weer, gesport en pijnlijke spieren die mij daar aan herinneren en ook nog tijd om in mijn laatste boek verder te lezen: Onder normalen. Ik heb me dit jaar voorgenomen een boek per week te lezen, maar dat betekent wel doorwerken. Tot nu toe zit ik op schema.

Avondje nostalgie

Afgelopen vrijdag eindigde zoals vele vrijdagavonden. Na een lekkere film, ging J. plaatjes draaien. Het is dat ik bijna in slaap viel, anders was het resultaat groter geweest. De set stond in het teken van een nostalgische bui.

Lang leve de bus

De natuur vindt het soms leuk om je wakker te maken door bijvoorbeeld een ijsvogel langs te sturen. Andere keren bedenkt hij of zij dat het wel eens goed is om mensen samen te brengen. Bijvoorbeeld door een eerste lentedag te sturen, waarbij iedereen op het terras belandt. De beste dagen zijn wel onze jaarlijkse 'rampdagen'. Vorige jaar hadden we de beruchte sneeuwstorm, waardoor het land in rep en roer was. Afgelopen donderdag hadden we een echte storm. Hé leuk, de hele avond kon je voor de televisie de gevolgen van deze ramp bekijken: een neergestorte hijskraam, bomen op auto's, wegvliegende dakpannen en vooral heel veel gestrande reizigers. Het schept toch een grote band. Collega's die met z'n tienen uit eten gaan, omdat ze de stad niet kunnen verlaten; logeerpartijen bij familie en vrienden, of lekker met z'n allen klagen op het station. Het is natuurlijk wel vervelend als je twee uur staat te wachten op een bus waar je eindelijk in kunt, of als je echt geen slaapplek kunt bemachtigen en uiteindelijk in de rustkamer op je kantoor beland.

Ik had helemaal niet te klagen. Een buurvrouw heeft mijn kinderen van de bso gehaald en toen ik gewoon om vijf uur thuis was hebbben we gezellig een glaasje wijn gedronken om het eens uitgebreid over de storm te hebben.

Lang leve de streekbus.

Social sharing

Sinds ik mijn nieuwsberichten bekijk met netvibes ben ik heel goed op de hoogte. Dagelijks wordt ik bestookt met interesante nieuwtjes over webtoepassingen en leuke websites. Ik kom tijd te kort om alles eens goed te bekijken. Inmiddels weet ik wel precies wat web2.0 nu is. Een artikel over webtrends geeft een mooi overzicht van alle toepassingen. Al die toepassingen gaan eigenlijk over twee kernwoorden:
social: social bookmarking, social networking, social maps, social motivation, social quizzing
sharing: foto's, documenten, dagboeken (weblogs), filmpjes, vrienden. Allemaal geweldig, maar helaas heb ik te weinig uren in een dag om te bloggen, mijn vrienden van hyves te onderhouden, foto's, documenten, films en bookmarks te delen, quizzen te maken, mijn vooruitgang in het behalen van mijn levensdoelen bij te houden. En dat allemaal ook nog dubbel in mijn tweede leven in Second Life.

IJsvogel

Op de fiets, in gedachten over onbenullige zaken als zwembaden, hondenpoep, bikini's, meisjesperikelen, en wat er zich meer in een minuut in je hoofd kunt afspelen, werd ik weer door de natuur wakker gemaakt. Nog nooit gezien, en opeens vloog hij langs, een schitterende blauwe pijl: de ijsvogel. Wauw, dat zulke kleurrijke vogels gewoon rond vliegen hier. Dit zal een van de hoogtepunten blijven deze week.

Hij komt trouwens best veel voor. Zie waarneming.nl

Lijssies

Als echte heavy user van de lichte muziek ben ik eigenlijk wel verplicht mijn lijssie over 2006 af te geven. Voorheen een ware John Cusack moet ik nu toch toegeven dat de volledige waanzin om een muzikaal jaar in een lijstje te proppen me niet meer geweldig af gaat. Zat mooie plaatjes gehoord maar ik weet niet zeker of ze nu zijn uit 2005, 2006 of 2007. En dat is nu meteen het mooie. In deze tijd van nieuwe media zijn zelfs de grenzen van het wanneer gecomponeerd ook totaal vervaagd. Ik vraag me af of niet tig heavy users in deze tijden albums ontdekken die stammen uit de bronstijd. Gisteren nog heb ik wederom de Kinks herontdekt, in mijn ogen de Band van 2006. Voila......mijn lijstje! Natuurlijk staan bij mij de Arctic Monkeys, Tom Waits, Snow Patrol, Johan, Spinvis en Dylan (waarachtig, twee lokale namen!) in de lijsten. Maar als ik zo vrij mag zijn heb ik maar 1 echt lijssie; met stip op 1 www.pandora.com ................tik je favoriete artiest, track, bandje of whatever in en je hebt je eigen radiostationnetje. Die van mij onder Lambchop doet het bijzonder goed (o.a. ouwe kinks kwamen voorbij)! En op twee; www.surf2music.com. Voor een tientje per maand alle albums in je platenkast (lees PC). En voor 15 piek mag je de volledige collectie nog meenemen op je MP3spelertje ook. Heb gisteren nog alle cantates van Bach door Herreweeghe met een druk op de knop in mijn nieuwe playlist 'geendagzonderbach' toegevoegd! Dus mensen doe er uw voordeel mee! Overigens ook voor ouders met Kids zeer aantrekkelijk (je gaat toch geen Ch!pz of K3 voor 16 euries kopen...toch??)!

O ja, en een fully loaded 2007 voor iedereen!!

En een vurig 2007

De balans van 2006

Ook ik voel me genoodzaakt de balans van 2006 op te maken. Ik ben niet zo iemand die aan het eind van het jaar de tijd neemt om alles te overdenken. Ik neem het leven zoals het komt. Terugkijken heeft weinig zin vind ik. Maar een weblog is wel de uitgelezen plaats om het toch eens te proberen. Het was een jaar met een paar pieken en dalen, met passie en met moeheid, met stress en genieten.
Eerst maar de passie en de moeheid. In maart ben ik gestart met dit blog en dat was mijn beste initiatief van dit jaar. Het is niet alleen leuk om te schrijven. Het heeft ook een impuls gegeven om alle internetontwikkelingen op de voet te gaan volgen. In een korte tijd ben ik goed op de hoogte geraakt van de ins en outs op internetgebeuren (in informatiesfeer natuurlijk; er is nog steeds een onontgonnen terrein beschikbaar waar ik geen weet van heb). Ook in werksfeer heeft dit een goede impuls gegeven, waardoor ik het eigenlijk best wel weer naar mijn zin heb daar.
Een flinke domper was daarom ook dat gesukkel met mijn gezondheid: hoofdpijn, draaierigheid, vermoeidheid. Het blijft getob met gelukkig veel goede momenten. Job coach en Mensendieck waren gezellige uitjes maar mochten niet baten. In 2007 ga ik eens het alternatieve circuit bezoeken.

De stress dit jaar kwam vooral van J. Maar het brengt veel onrust mee. Onze vakantie op Terschelling en deze relaxweken rond kerst en Oud- en Nieuw waren en zijn heerlijke eilandjes in een druk jaar.
Als moeder zijnde was een hoogtepunt het feit dat zoon S. vier is geworden in januari. Hij was blij om eindelijk naar school te mogen en ik heb opeens een aantal uren per week helemaal voor mezelf. Ze vliegen wel om altijd.

Dieptepunt dit jaar was het overlijden van o.a. onze veertigjarige vriend J. die zo stom was om van de trap te vallen. We denken nog heel vaak aan hem.

Hoogtepunt was natuurlijk de geboorte van mijn nieuwe neefje!
En daar hoef ik verder niets meer aan toe te voegen.

Lijstjes: mijn boeken van 2006

Dit jaar heb ik 36 boeken gelezen. Nummer 37 krijg ik helaas niet uit voor zondag. Wat ongelofelijk weinig eigenlijk. Terwijl ik altijd in een boek bezig ben. Maar die lastige trage romans hebben de score wat naar beneden gehaald.
De oogst aan goede boeken was wel heel groot. Ik ben een snellezer. Dat schiet lekker op, maar t heheeft wel tot gevolg dat ik een boek ook snel weer ben vergeten. Voor mij is een goed boek eentje die echt blijft hangen. De inhoud weet ik dan niet vaak meer, maar wel het gevoel wat ik bij het lezen kreeg.
Mijn boeken van 2006 waren:










Het slechtste boek wat ik in 2006 heb gelezen was natuurlijk de Da Vinci Code.

Geit

Goede initiatieven moet je steunen. Wij sturen nooit kerstkaarten, maar geven elk jaar het 'postzegelgeld' aan een goed doel. Dit jaar kopen wij een geit.

Op de site www.oxfamnovibpaktuit.nl kun je nog veel meer alternatieve (kerst)cadeaus kopen.

Iedereen die dus geen kerstkaart heeft ontvangen: fijne feestdagen en een heel goed 2007!!

Kerst

Ik heb er nooit zoveel mee gehad, kerst. De verplichte familie over de vloer, de hele dag eten en drinken en jezelf vervelen. Als tiener ging ik gewoon werken met de kerst. Dat verdiende goed en was heel gezellig. Nu ga ik er elk jaar keurig in mee, maar ik ben stikjaloers op de collega's die nu op Terschelling of Vlieland zitten. Het is moeilijk om je van de traditionele familiebezoeken los te rukken. Niet alleen vanwege verplichtingen, maar ik wil ze zelf ook wel zien. Hoe vaak ben je nog allemaal bij elkaar?

Kerst is een raar feest geworden, met steeds minder christelijke betekenis. Ik begrijp de mensen niet die er jaarlijks naar uitzien. Tegenwoordig worden huis en tuin al begin december versierd. Ik vraag me serieus af waarom. De geselligheit natuurlijk, maar ik vind er niets gezelligs aan om een raar kerstmannetje voor je raam te laten hangen of een verlicht hertje in de tuin. Al die energieverspilling. En waar is de kerstgedachte? Het druist in tegen mijn protestantse opvoeding. Sommige dingen raak je nooit kwijt.
Maar, nu even ophouden met zuurpruimerij. Morgen gaan we naar de familie en gaan we heerlijk eten en genieten van best aangenaam gezelschap. En ondertussen droom ik gewoon door over een huisje in de duinen, lange strandwandelingen en een lekker winterbiertje in het Heartbreak Hotel. Volgend jaar dan?...

Spijbelen

Spijbelen, een woord dat nooit echt in mijn vocabulaire heeft gepast. Ik moet bekennen dat ik in mijn middelbare schooltijd geen lesuur heb gespijbeld. Ik was zo braaf, dat ik zelfs de bekende 'menstruatie-smoes' niet gebruikte om onder de gymles uit komen. Of was dat meer omdat ik mijn mond niet open durfde te doen, laat staan het tegen een louche gymleraar over intieme dingen te hebben. Enfin. In mijn hbo tijdperk was ik eigenlijk net zo braaf, maar werd ik gaandeweg wel een stuk losser. Zeker vanaf het tweede jaar, waarin ik op kamers ben gegaan. Met mijn drie vriendinnen deden wij op elke donderdag, maar vaak ook al op woensdag het bekende rondje: eerst thuis naar bijvoorbeeld MCW (voor de oudjes onder ons Medisch Centrum West) kijken met een fles wijn, dan naar Polly of Marijnissen op de korte Heuvelrug. Door naar Extase. Om drie uur de tent uitgeveegd worden. Op naar Swinge bij Dinge en afzakken naar Citylights waar we tot het licht werd ons te goed deden aan pelpinda's en tegelijk met de krantenjongen thuis aankwamen. En ik vraag me nu soms af hoe ik het deed. Want na een uurtje slapen zat ik - als enige van ons vieren - gewoon in de schoolbanken voor een uurtje 'thesaurussen' of 'bronnen', of welk ander vak in mijn vage opleiding werd gegeven.

Nu zijn we inmiddels al flink wat jaren verder, en ik geloof dat ik het eindelijk begin te leren. Ik heb al enige weken het gevoel dat ik spijbel. Mijn weblog staat zielig in cyberspace en krijgt zo nu een dan een bezoekje van een verdwaalde googler. Via mijn statistieken zie ik dat die ene nicht of de andere collega nog een poging heeft gedaan om wat nieuws van mij te lezen. Maar ze krijgen nul op request. Geen activiteiten hier, nada.
Ik beloof plechtig om mijzelf te verbeteren. Alhoewel ik dat spijbelen stiekem ook wel eens lekker vond. Laat mij me als braaf meisje ook eens stout zijn.

LAN relatie

Heerlijk zo'n avondje LAN relatie; L. zit tegenover mij lekker te weet ik wat veel op haar laptopje te doen en nog steeds na te genieten van haar tanteschap. Ik zit inmiddels weer in de waan van de dag en mijn overvolle prive account te checken die weer overvloeit van medezeggenschapsperikelen op de lokale openbare school van onze koters. Wie kan zich een betere zondagavond voorstellen. Lekker via gmail chatten met je geliefde (zit welgeteld 60 centimeter tegenover mij), digital love in optima forma. Gelukkig is mijn grote vriend muziek nooit ver om de hoek. En in deze dagen van grijze natte kou is er niets zo schitterend als muziek die je omarmt en meeneemt in zachte tinten en kleuren die muziek je kunnen geven. Geen inhoudelijk gebrabbel en politieke statements maar Fins geneuzel die beelden van besneeuwde bossen en verijsde meren oproepen. Natuur en alle aardse geuren daarbij. Nee, geen "Elfjesrock" of "Tolkien metal" maar Sigur Ros. De openbaring op het gebied van soundscape van de laatste jaren..........laat je meeslepen in hemelse melodieën die je vervoeren en naar warmte en geborgenheid laten verlangen. Muziek die Robert ten Brink met zijn kerstspecial laat verbleken en Wham's "Last Christmas" naar de vergetelheid doet verbannen. Ook voor Tolkienlezers verplichte kost!

Tante Linda

Tante ben ik al sinds ik een relatie met J. heb, al bijna tien jaar. Dat was ook wel wat. Ik kreeg er niet alleen schoonouders, - zussen en broers bij, maar ook zeven neven en nichten. Elke keer als ik J. een zoen gaf - en ik moet toegeven, dat was ook wel veel in die eerste periode - stond een kluitje kinderen om ons heen te giechelen. Ze zijn geen eigen bloed, maar in de loop der jaren wel helemaal mijn neven en nichten geworden. Oudste nicht past wel eens op de kinderen. Jongste nicht bewonderen wij wekelijks in Energy Survival. En sinds ik mijn eigen hyve heb, krabbel ik wat met mijn nichtjes af.
Maar sinds vrijdag is er een heel klein lief neefje bijgekomen. De eerste aan mijn kant. En hij is bijna net zo mooi als mijn eigen kinderen waren. Wat leuk om er zo'n kleintje bij te hebben. En wat voelt hij al vertrouwd.
Heerlijk, tante zijn.

Mijn man is Topkok!!!!

Een aantal weken geleden belde vriend P. op met een dringend verzoek om een recept voor zijn collega. Het moest iets zijn met spruitjes, kippepootjes en rijst. Wie verzint zo'n combinatie?
Een programma als Topkok. Inmiddels heeft de collega meegedaan aan het programma en is ze al heel ver gekomen. En wat nog mooier is. Bij Albert Heijn ligt een receptkaart klaar met:
Kip met koekkruiden, rijst en spruitjes. Bijna geheel geïnspireerd op het recept wat J. in tien minuten tijd heeft verzonnen. Heerlijk zo'n man. Jammer dat hij door de week altijd te laat thuis is om te koken.

Meds

Al jaren in de muziek, maar het nooit echt kunnen benoemen. Op een prachtige avond in de Dordogne sprak vriend P. echter de woorden: als relnichten gaan Rock & Rollen, dan is het louter schoonheid. En gelijk heeft tie. Vooral als ze ook nog eens drugs innemen alsof het medicijnen zijn tegen een verkoudheidje. Vrijdagavond was het weer zo ver...Placebo in Ahoy. Bandje van drie man waarvan in ieder geval één homosexueel en één bisexueel. Schitterend podium met een veejay die live beeld snijden tot hoge kunst verheven heeft. Brian Molko is niet fulltime homosexueel, maar wel androgyn en speelt constant met zijn sexualiteit. Bowie en Reed kijken als zijn godvaders over zijn schouders mee. En wat een schoonheid en wat een complexe muziek die je bij de strot grijpt. Voor de leken ff checken op iTunes. Voor de romantici: Special Needs en voor de dancing girls: Bitter End........!

Doe die bloes nou eens in je broek...

Zit ik na het voetbal op Talpa (Ajax 6-0) fff te zappen, kom ik bij een kulprogramma op zondagavond met kids (die van mij liggen inmiddels heerlijk te dromen?). Zie je Jochem van Gelder, wat een talent. Maar erger nog....in pak, u kent het wel; colbertje met bijpassende broek. Maar waarom dan je blouse over de broek? Kan er dan echt niemand bij wat voor omroep dan ook vertellen dat je blouse over je broek echt te lullig voor woorden is, zeker als er nog een colbert over heen gaat......!!! Kunnen we niet wettelijk laten vastleggen dat:
1 . Een blouse met lange mouwen in de broek gedragen moet worden. En bij gebruik van colbert moet er zelfs een boeteregeling voor getroffen worden indien men niet aan deze eis voldoet.
2. En dat een blouse met korte mouw boven de broek gedragen mag worden mits de blouse strak aansluit bij het lichaam en de broek daaronder genoeg draagvlak heeft om desbetreffende blouse überhaupt aan te kunnen doen.
Ik dank u vriendelijk!

Picasa

Steeds meer mensen die de zestig gepasseerd zijn beginnen er aan; de computer. De een krijgt er nooit handigheid in en houdt het bij het lezen van wat emailberichtjes. Anderen ontdekken opeens hele nieuwe werelden. Mijn schoonvader van 74 zit tegenwoordig uren achter de computer voor het binnenhalen en bewerken van foto's. Niet zo heel raar voor een fotograaf. Maar voor hem wel een hele nieuwe invulling van zijn vak.

Ik weet inmiddels wel wat over computers, maar ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen om niet alleen alles bij te houden over ontwikkelingen op web2.0-gebied. Maar ze dan ook nog eens toe te passen. Mijn schoonvader was echter zo enthousiast over Picasa, dat ik het programma ook maar eens heb gedownload. Het is inderdaad leuk en handig. En je kunt er leuk mee knutselen. Vervelen hoef ik me eigenlijk niet met mijn laptopje.

Pakjes

Ik weet niet wie het leuker vindt, de kinderen of hun ouders. Ik zit 's avonds als eerste op de bank om naar het Sinterklaasjournaal te kijken en ben al een paar weken bezig met cadeautjes verzamelen. Dit jaar heb ik voor het eerst geen sint-stress. Ze zitten allebei op school, dus ik heb tijd zat om op mijn gemak de Intertoys, Hema, diddle-winkel te doorstruinen. Ik moet er nu wel mee ophouden. Elke keer als ik de winkel binnenloop zie ik meer leuke, kleine cadeautjes. En ze mogen echt niet elke avond hun schoen zetten. Twee weken lang om vijf uur wakker gemaakt worden is minder leuk. Dat wordt dus een pakjesberg volgende week. Ook leuk. Ik heb er nu al zin in.

Eindelijk

Eindelijk, het duurde weer zo lang dit jaar, maar hij is gisteren toch echt gearriveerd.
De eerste schoenen zijn gezet, met verlanglijstje en manderijn (want geen wortel in huis) .
Het blijft toch elk jaar leuk, dit gezamelijke toneelspel. Ik ben wel heel benieuwd hoe lang het nog zo zal zijn. Dochter is zes en heeft het heilige vuur nog helemaal. Dit jaar heeft ze zelf voor het eerst haar eigen verlanglijstje geschreven. Maar zou het ook het laatste jaar vol overtuiging zijn? Of denkt ze volgend jaar, 'ik doe maar alsof, anders krijg ik niets'?
Het is nu nog genieten. Ze zijn er ook niet de hele dag mee bezig en de angsten over vreemde pieten die 's nachts in huis komen hebben ze ook niet meer. Dit jaar geen sintstress voor ons. De schoencadeautjes zijn in huis en we weten ook al wat ze op de dag zelf krijgen. Maar over twee weken ben ik wel net zo blij dat hij weg is.

Van wie is dat deuntje ook al weer?

We hebben er allemaal wel eens last van. Zo'n deuntje dat constant in je hoofd blijft hangen. En je komt er maar niet achter van wie het is of soms zelfs wat het is. Er is nu een oplossing:

De Songtapper. Je hoeft alleen maar het deuntje op de spatiebalk in te typen en krijgt een lijst van mogelijke titels. Ik heb het meteen uitgeprobeerd, maar bij Velouria van the Pixies kwam de Songtapper uit bij een cover van Weezer en dat kan natuurlijk niet. De zoekmachine had wel het juiste liedje gevonden. Je kunt de Songtapper toevoegen aan je gepersonaliseerde startpagina van google. Maar je moet natuurlijk wel een goed ritmegevoel hebben om de goede match te vinden.

Ik ben verslaafd

Het wordt een jaarlijkse traditie. Vanaf eind oktober heb ik vier weken lang geen tijd meer voor bloggen, vrienden, televisie, lezen. Ik moet kraken. De Nationale Krakercompetitie is weer van start gegaan. En het is weer ontzettend verslavend, frustrerend en ook heel erg leuk. De eerste week heb ik gehad en ik heb met een goed gegokt antwoord zes van de zeven vragen goed. En daar ben ik best trots op. Bij deze vragen kom je er niet met even wat woordjes in google intikken. Maar je leert wel heel veel bronnen kennen, plus veel over bijvoorbeeld de VOC, de Cheyennes, de Nederlandse Monarchie en de eerste officiele nederlandse spelling.

Ook eens proberen? Dit is een vraag uit de eerste ronde vorige week.

Kraker 3 Old Soldiers

Ze zijn een snel uitstervend ras geworden, de veteranen uit de Eerste Wereldoorlog. Zo stierven in 2006 de laatste Oostenrijkse en Hongaarse veteraan respectievelijk op 105- en 108-jarige leeftijd. In 2005 stierf de laatste Australische veteraan op 106-jarige leeftijd. Maar er leven nog tientallen die-hards, die in hun herinnering de verschrikkingen van deze oorlog bewaren. De oudste nog levende (2 oktober 2006) Franse veteraan is geboren in 1894 en verwacht met Kerst zijn 112e verjaardag te vieren. In een Britse krant wordt in 2005 het overlijden vermeld van een Nederlandse veteraan, die in Wereldoorlog I in het Duitse leger gevochten zou hebben en in Wereldoorlog II in het Britse leger. Er wordt overigens ten zeerste getwijfeld aan het waarheidsgehalte van dit krantenartikel. Vraag: wat is de voornaam van de echtgenote van deze Nederlandse ‘veteraan’?

Mijn eerste .... circus

Ik wil niet zeggen dat het een jeugdtrauma is, maar ik vond het als kind wel erg. Ik mocht van mijn moeder nooit naar het circus. Nu ik een stuk ouder ben begrijp ik dat heel goed. Het trekt mij allang niet meer. Maar nu kregen we van onze vriend de Rabobank kaartjes voor Circus Bongo. Hierdoor kreeg ik alsnog mijn premiere. En het was geweldig .... saai. Het viel me behoorlijk tegen (of had ik stiekem toch hoge verwachtingen?). Dit was nu ook niet een circus om over naar huis te schrijven: een clown die niet grappig was, drie paarden die netjes op een verhoging konden staan en twee kamelen die dat zowaar ook konden, een diabolojongen, waar menig straatartiest zijn neus voor ophaalt.

Maar ik wil helemaal niet klagen. Het was een circus gericht op kinderen en dat ben ik allang niet meer. Die van mij vonden het heel leuk. En ik weet nu wat ik vroeger gemist heb.

Jongens en barbies

Hé mam, bij deze kan de kop er ook af!

Nieuwe slaapkamer

Hij is klaar. Het inmiddels lange-termijn-project zolder is afgerond. En één ding hebben we hier van geleerd: wij nemen nooit een oud opknaphuis. Al die verhalen over verbouwingen begrijp ik inmiddels helemaal. En dan viel het bij ons toch mee. Het was tenslotte alleen de zolder, waar je toch niet dagelijks komt. Maar het bleek een iets grotere inbreuk op ons leven dan ik had verwacht. Die zooi, je wordt er gek van. Ik weet niet hoe vaak we sinds onze verhuizing vier jaar geleden die dozen daar boven hebben verschoven en verplaatst. En wat een puin komt er bij kijken!

Twee jaar geleden was J. al begonnen met de eerste aanzet tot verbouwen. De boeken en cd's die netjes in kasten stonden, werden weer opgeborgen in dozen waar ze nu nog steeds staan. Een muur werd afgebroken en een andere opgebouwd. En dat was dat. Na lange tijd plannen om verder te gaan, besloot J. dit jaar om toch maar wat dingen uit te besteden. Wat natuurlijk heel slim was. Het muurtje werd weer afgebroken en keurig netjes opnieuw gemaakt. En nog veel meer dingen werden in een paar weken keurig voor ons gedaan. Na de zomer zijn we verder gegaan en is er ontzettend veel gezaagd en weet ik veel allemaal, waardoor de zooi alleen maar erger werd. En er kwam ook geen eind aan. Dan moest er weer een lamp verhangen, dan waren het spotjes in de balk bij het bed, dan weer een groepenkast toevoegen. En allerlei andere klussen, die het allemaal af maken, maar ook zoveel tijd kosten.
Maar nu is het natuurlijk wel perfect. En we hebben ons huis weer voor onszelf. Zondagnacht was de eerste nacht op zolder. En dat werd dan ook wel weer een anticlimax. Ik heb geen oog dichtgedaan. Zou ik de kinderen nu wel kunnen horen, en zouden zij niet in paniek raken als ze ons opeens niet konden vinden? En die regen op de zolderramen klonk wel heel hard. Toen ik eindelijk in slaap was gevallen droomde ik vervolgens dat de hele vloer was overgestroomd. De tweede nacht is gelukkig veel beter bevallen. Geen regen en overstromingen. De lichtknop naar boven hadden de kids allang gevonden. En wat een ruimte hebben we nu! Ik denk dat ik er wel aan ga wennen.

Gezellig, een dagje naar....

Er zijn mensen die er een gezellig dagje uit van maken...

Wij proberen dat elke keer ook weer. Eens in de zoveel tijd is het gewoon nodig. En ondanks alle voorkennis, heb ik er ook altijd wel zin in. Ze hebben ook leuke spullen en voor helemaal niet veel geld. Dus waarom opzien tegen een paar uurtjes shoppen bij Ikea.

Ik kan me echter geen moment herinneren dat we niet gestressed of sjaggerijnig uit de Ikea kwamen of thuis eindigden. Zo liepen we eens met een krijsende baby rond die niet stil te krijgen was. Of liet ik een pot verf op de parkeerplaats vallen of moesten we een kast ophalen in het afhaalcentrum, waar je een uur kunt wachten. En ben je dan eindelijk thuis, dan blijkt die kast helemaal niet zo makkelijk in elkaar te zetten zijn of zitten niet alle schroefjes in het pakket. De beste herinnering bewaar ik aan die keer dat we bedachten om een logeerbed te kopen en voor ons eigen bed nieuwe lattenbodems en matrassen. Op de een of andere manier waren we in de winkel van type bed veranderd en hadden we niet stil gestaan bij de juiste afmetingen van bed en lattenbodems. Met het gevolg dat we nu op dat logeerbed slapen.

Afgelopen zaterdag was het weer zo ver. De zolder is af (maar daarover volgende keer) en we hebben toch wat handige dingen nodig om het geheel af te maken.

Het werd de beste dag van allemaal.

Als we de winkel binnenkomen begint het meteen goed. Dochterlief wíl wel in de ballenbak, maar durft niet, maar wíl wel, maar... Goed, met broertje en oma in de buurt gaat ze het toch proberen. Maar nee, na vijf minuten belt oma alweer op. Toch maar niet dus. Geen probleem, dan kan ze zelf een lamp op haar nieuwe slaapkamer uitzoeken en een dekbedovertrek. En ook alvast eens kijken of er leuke bureaustoelen zijn voor haar nog te maken bureau. Dan gaat het helemaal mis. J. is zijn portefeuille kwijt. Misschien is die ergens bij de banken, of toch nog in de auto? Als een speer gaat hij op zoek, maar komt aardig gestressed terug. Want vind de uitgang maar eens. Gelukkig blijkt de portefeuille al bij een informatiebalie afgegeven te zijn. We kunnen opgelucht ademhalen. Even later is het weer paniek. Zoon heeft besloten niet langer te wachten en is alvast vooruit gelopen. En weer moeten we langer zoeken dan ons lief is. De kinderen worden ook hoe langer hoe vervelender. Die ene kast is niet op voorraad en die andere moeten we helemaal samenstellen, wat lastig is met twee ongeduldigde, alle-kanten-opvliegende kids. Uiteindelijk gaan we zonder de beoogde spullen, maar met een kar vol dingen die niet op ons lijstje stonden naar de uitgang. Op dat moment heeft dochter eindelijk besloten: 'gaan we nu naar de ballenbak?'

Publieksprijs

Ik had het kunnen weten. Ik was ook al niet geselecteerd voor de Publieksjury. Heel erg jammer. Het leek me wel wat om zes boeken te krijgen en daar wat stukjes over te schrijven. En dan had ik dat ene boek van Tommy Wieringa ook meteen te pakken. Helaas ik was teveel vrouw en teveel midden dertig. En daar hadden ze er waarschijnlijk al veel van. Maar eerlijk gezegd was het ook niet zo'n ramp, want van de zes genomineerden voor de Publieksprijs waren er maar twee serieuze kandidaten. De winnaar is inmiddels bekend geworden en ik ben waarschijnlijk toch geen gemiddelde publiekslezer. Want 'Komt een vrouw bij de dokter' was best aardig om te lezen en bij tijd en wijle ook wel ontroerend, maar om daar nu zo'n heisa over te maken. Al die mensen die op Kluun hebben gestemd, moeten nu dan maar eens de tijd nemen om Joe Speedboot te lezen. Ze zullen zich voor hun kop slaan hoop ik. Ik kan me beter bezig houden met de genomineerden en winnaar van de Man Booker Prize. Van de zes genomineerden van vorig jaar heb ik er inmiddels drie gelezen en twee wachten op mijn lijstje. Van al deze schrijvers kunnen alle Klunen en Saskia Noorten toch echt heel veel leren.

Van stress naar relaxen

Het was een weekend van contrasten. De zolder begint ons danig de keel uit te hangen. We zijn al een half jaar bezig en het einde was vrijdag nog lang niet in zicht. Er lijkt elke keer meer bij te komen. Vrijdagavond ben ik dus maar het huis uitgevlucht. Ik was spontaan op een verjaardag uitgenodigd bij de moeder van.. Normaal ben ik zelf niet zo spontaan. Ik ken haar nauwelijks en de rest van de genodigden helemaal niet. En ze woont ook nog eens in de middle of nowhere. Maar zo fietste ik vrijdag opeens op een heerlijke heldere nacht door de polders op weg naar huis. Wat een rust, schoonheid, ruimte en vrijheid. Zaterdag liep J. enorm te stressen door die puinhoop boven en waren de kinderen ook niet te doen. En ze zijn nog niet klaar boven. Maar gelukkig is het einde nu wel zichtbaar. Én krijgen we een perfecte slaapkamer. We eindigden vandaag zoals het hoort. Eerst gezwommen en 's middags door het bos gebanjerd, een teken uit de hemel gezien en een lekker biertje op het terras gedronken. Een perfecte afsluiting van het weekend.

Herkansing...

Ik moet een jaar of 15 zijn geweest, mijn eerste keer. Ik was fan, maar vooral fan van de eerste vriend van de zus van mijn beste vriend: rijdend op een Puch en met lange haren en albums van Bowie en Reed in zijn platenkast. Mijn vriend was ook helemaal into music en samen met de wilde blonde puchrijder gaven ze mij een kaartje voor een concert van Zappa. In ieder geval een ontmaagding van jewelste. Vele optredens zouden volgen. De Vooruit in Gent, Ahoy, Vorst Nationaal in Brussel, Para in Breda, Paradiso, OJC Contrast in Hulst, Melkweg, Spuug in Vaalst, noem maar op, ik heb alle podia inclusief takkeherrie bentjes gezien. Soms goed, vaak klote, soms geniaal maar vooral vlak en niet zo als op plaat. Mijn grote helden ten spijt, heb ik maar zelden een optreden gezien wat mij compleet van de kaart veegde.
Het zal een jaar of drie geleden zijn toen ik met mijn goede vriend M. een bezoekje bracht aan de Melkweg in A'dam. My Morning Jacket, een band die al geruime tijd in mijn collectie stond en ook het nieuwste album was wederom geniaal. Typisch studentikose en licht psychedelische neuzelpop van de bovenste plank. Ongetwijfeld in elkaar geknutseld door gefrusteerde bovenintelligente nerds die op highschool elke vorm van vrouwelijke aandacht misliepen. De spanning in de Melkweg van het toegestroomde publiek was te snijden. De verwachtingen waren meer dan hoog. Vooral bij vriend M. en mijzelf. De lichten gingen aan en daar stond een heavy metal band met lange wapperende haren, enorme baarden en een heuse flying V gibson in de handen van de zanger. Het klonk meteen subliem maar de confrontatie van al dit geheadbang deed ons beslissen om na drie nummers te vluchten naar de dichtstbijzijnde kroeg om de cultuurshock weg te spoelen met een biertje.

Nu is het live album Okonokos uit en al rijdend in mijn auto springen de tranen in mijn ogen..... Krijg je de kans om eindelijk te zien wat livemuziek kan brengen, haak je af. Gijsbert heeft gelijk gehad en de volgende keer als ze in Nederland zijn ga ik..... alle heavy metal cliches ten spijt!

Joe Speedboot

Bij sommige boeken weet ik van te voren of ik ze goed ga vinden of niet. Joe Speedboot is zo'n boek. Hij stond al een jaar op mijn lijstje en eindelijk had ik hem in handen en heb ik het in een paar dagen uitgelezen. Nu baal ik er enorm van dat het uit is. Ik mis ze al, Fransje en Joe. Wat een personages. En wat een mooie beschrijvingen van het Hollandse dorpje Lomark. Tommy Wieringa heeft dit jaar alle grote prijzen misgelopen. Nu wordt het toch wel tijd voor de Publieksprijs. Dus een oproep aan iedereen: lezen en stemmen! Of stem eerst en lees het daarna, dat heb ik ook gedaan.

Weekend in de Achterhoek

Lost in translation

Soms is er magie, vooral op de meest onverwachte momenten. Je kent het wel, zo´n periode dat alles effen net tegenzit. Emotionele gebeurtenissen in een korte periode. Momenten die je niet ziet aankomen en je even laten wankelen. Omzetdruk op je werk en op laatste moment businessplannen moeten uitvogelen en verdedigen. Heb je thuis ook nog een onafgewerkte zolder waar je al weken tegen zit aan te hikken en dan vooral die vier vierkante meter die beslist in de latex moet. En dan heb je geen zin meer, ga je naar beneden en trek je een bokje open. Plof je neer op de bank en staar je naar de TV. Dat is het moment, dan gebeurt het.....Bill Murray en Scarlet Johanssen doen twee uur lang een paringsdans en er gebeurt niets. Schitterend zo´n film. Je reinste trein der traagheid en het aller mooiste is de laatste scene. Hij kust haar, fluistert iets in haar oor en als kijker blijf je verstomd achter. Zeker als ineens door de boxen van de TV een ijle stem hoort fluisteren ´Just Like Honey´. Jesus and the Mary Chain.......voor diegene die het nummer niet kennen, nu naar iTunes en downloaden maar......pure magie!
J.

Schoenen

Nu ik de rubriek nieuwe aanwinst heb bedacht, moet daar zo nu en dan wel wat aan toegevoegd worden. Mijn nieuwste aankoop: echte converse all-stars. Die heb ik nooit eerder gehad. Ik vind ze ook wel stoer, doet me denken aan mijn dr. martenstijdperk. En het leuke is, met blote benen komt er net een streepje zwart bovenuit. Ik heb nooit aan trends meegedaan, maar blijkbaar zet ik met deze schoenen voor de insiders wel een statement neer. Dat geeft wel de verantwoordelijkheid om ze ook meteen op de goede manier te dragen. Ik word er wat onzeker van. Moet ik nu mijn veters helemaal bovenin strikken, of wat gaatjes openlaten. Maar de verkoopster was daar gelukkig stellig in. Je mag er mee doen wat je wilt. Misschien moet ik nu ook maar lid worden van de all-stars hyve. Daar worden vragen besproken als 'hoe draag jij je all-stars?'. Tegenwoordig kun je niet meer gewoon naar de winkel gaan en schoenen kopen.

Tradities

Onze stad heeft de goede gewoonte om heel veel te organiseren: jazzfestival, multi-cultidag, geraniummarkt, maandelijkse culturele rondjes en ja hoor, ook het geweldige shantyfestival. Wij houden van tradities en vol goede moed togen wij gistermiddag de stad in, want het maakt ons ook niet zoveel uit wat er te doen is. Het is altijd een goed excuus om een biertje te gaan drinken. Het nadeel van shanty is wel dat ik persoonlijk er al na tien minuten depressief van wordt. Er zit ook niet echt een leuk ritme in en al gauw is het een storend geluid op de achtergrond bij het bierdrinken. Anderen hebben daar blijkbaar minder last van, want die kunnen gerust de hele middag van optreden naar optreden lopen. Ieder zijn smaak dus.