Favoriete boeken in 2008

Dit jaar heb ik 50 titels gelezen!!!! Tenminste 1 voornemen gelukt. Maar ik smokkel wel een heel klein beetje, want twee boeken kreeg ik niet voor elkaar. Tip: Rachels rokje van Charlotte Mutsaert is echt niet doorheen te komen.

Komend jaar ga ik het ook niet halen, zeker met de Welwillenden van Jonathan Littell op de plank. Dus dat is weer een goed voornemen minder dit jaar. Misschien komen die non-fictie boeken nu dan wel aan de beurt (toch een voornemen).

Tussen alle gelezen boeken zaten een paar 'tussendoortjes' waar ik het niet over hoef te hebben. Er zaten gelukkig ook heel erg veel mooie romans tussen. Zeker 14 boeken kregen vier sterren of meer. Ze zijn moeilijk te vergelijken. Ook heel verschillend. Allen indrukwekkend.
Ik heb ze maar in categorieen onderverdeeld:

Oorlog of de gevolgen daarvan:

• Wat is de Wat- Dave Eggers
  waargebeurd, een opeenstapeling van verschrikkingen, maar wat een veerkracht
  
• Het verslag van Brodeck - Philippe Claudel
  niet de makkelijkste schrijver, maar heel erg mooi; wat angst teweeg brengt
  
• De weg - Cormac McCarthy
  verschrikkelijk, maar zo mooi geschreven
  
• De boekendief - Markus Zusak
  perfect vakantieboek, mooi, bijna poetisch soms, indrukwekkend
  

Nederlands

• Het pauperparadijs - Suzanna Jansen
  non-fictie, maar leest als een roman, boeiend
  
• Datumloze dagen - Jeroen Brouwers
  ik houd wel van zijn boeken
  

Andere culturen

• Handelaar in verledens - Jose Eduardo Agualusa
  mooi taalgebruik
  
• Witte Tijger - Aravind Adiga
  winnaar booker prize, terecht
  
• Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao - Junot Diaz
  mooi, rijk verhaal, veel humor en ironie en mooie terzijdes. Heel goed boek
  
• Mister Pip - Lloyd Jones
  mooi!
  

En de rest

• Stralende dagen - Michael Cunningham
  deed me denken aan Houellebecq en Wolkenatlas van David Mitchell
  
• Poppy Shakespeare - Alan Clarke
  Lekker leesboek
  
• Speeldrift - Juli Zeh
  machtspelletje van twee leerlingen loopt uit de hand
• Vrije val - Juli Zeh
  een thriller op zeer hoog niveau
  
• De samenkomst - Anne Enright
  ook een Bookerprize winnaar
  

Invuloefeningen

Met alle pech in de vakantie was het mijn concentratie niet zo goed gesteld. Ik heb Mim van A.F.Th dus maar even laten liggen en me gestort op een genre waar ik niet zo in thuis ben. Ik wil altijd weten waarom anderen zo enthousiast zijn over bepaalde boeken. Ik weet nu in ieder geval dat het nooit mijn ding zal worden: de door Nederlandse vrouwen (writers on heels) geschreven 'literaire' thrillers. Na het lezen van Close-up van Esther Verhoef en Schaduwzuster van Simone van de Vlugt heb ik maar een conclusie. Ze hebben allebei in hetzelfde schrijfclubje gezeten.

Het zijn twee invuloefeningen op een vast schema: je neemt een vrouwelijke hoofdpersoon. Er is een moord en een hele duidelijke verdachte die natuurlijk nooit de dader zal zijn. Plaats op de achtergrond minstens twee andere verdachten. Laat halverwege het boek verdachte nummer twee met sterke motieven naar voren komen en verras de lezer op de laatste bladzijde met nummer drie: de stille, op de achtergrond aanwezige derde persoon. De overeenkomsten van de twee boeken zijn heel opvallend. Het enige verschil was dat Close-up net wat beter geschreven is dan Schaduwzuster en dus prettiger is om tot het eind uit te lezen, ook al weet je al voordat de dader wordt geintroduceerd dat hij het is.
Het is helemaal niet verkeerd om dit soort boeken te lezen, soms zelfs wel lekker, maar wel jammer dat ze zo voorspelbaar zijn.

Een laat lijstje

Na de valreep moet ik toch nog wat over die lange lijst boeken zeggen die ik dit jaar heb gelezen. Vijftig boeken was het streven, maar helaas, dat is niet gelukt. Het zijn er 43 geworden. Daarnaast heb ik 1 boek half gelezen (Dis van Moring). Op deze en nog een paar boeken (Weduwnaar, Duizend schitterende zonnen) na waren eigenlijk alle boeken heel goed en de moeite waard. Toch waren er ook een aantal uitschieters. De boeken die mij zeker zullen bijblijven zijn:

Engelenmaker - Stefan Brijs
Het schervengericht - A.F.Th.
De jongen in de gestreepte pyama - John Boyne
Alles is verlicht - Jonathan Safran Foer

En de toppers:

Tirza - Arnon Grunberg
Het huis van de moskee - Kader Abdolah

Ik heb nu al zin in al die mooie boeken die mij dit jaar te wachten staan.

Broodje hamburger

Ik had bij het lezen van de Vliegeraar van Khaled Hosseini al zo'n dubbel gevoel en zijn tweede boek Duizend schitterende zonnen heeft dit alleen maar bevestigd. Ik heb me vooral aan het boek geërgerd. Zinnen als: 'Haar oudste zoon was er ook bij - Mariam kon zich om een of andere reden herinneren dat Fariba hem Ahmed had genoemd'. Dit soort zinnen verpesten bij mij het leesplezier.

Het verhaal gaat vooral over geweld, allerlei opeenvolgende oorlogen en de stelselmatige onderdrukking van en geweld tegen vrouwen. Je wordt wel meegesleept met de lotgevallen van de twee hoofdpersonen, maar mij echt invoelen in de karakters kon ik niet. Ondanks alle ellende heeft het verhaal een hoopvol einde. Hosseini schrijft duidelijk voor een publiek dat gewend is om met een goede afloop uit de bioscoop gestuurd te worden.

De boeken van Hosseini zijn net broodjes hamburgers. Ze gaan met miljoenen ver de toonbank, zijn lekker om te lezen, maar echt voedzaam zijn ze niet.

Book quiz

Ik vond het een mooi boek en het is een van mijn favoriete schrijvers, dus de uitkomst van deze quiz is niet zo gek. In de motivatie bij dit boek herken ik mij echter helemaal niet.
Zelf doen? Ga naar http://bluepyramid.org/ia/bquiz.htm

You're Love in the Time of Cholera!

by Gabriel Garcia Marquez

Like Odysseus in a work of Homer, you demonstrate undying loyalty by
sleeping with as many people as you possibly can. But in your heart you never give
consent! This creates a strange quandary of what love really means to you. On the
one hand, you've loved the same person your whole life, but on the other, your actions
barely speak to this fact. Whatever you do, stick to bottled water. The other stuff
could get you killed.


Take the Book Quiz
at the Blue Pyramid.

Marcel Möring heeft mij verslagen

Soms is het prettig om doelen te stellen in het leven. Mijn goede voornemen voor dit jaar was het lezen van 50 boeken. Moet te doen zijn: één boek per week. En ik ging ook als een speer, kijk maar bij mijn lijstje gelezen boeken. Er zijn natuurlijk mensen die mij voor gek verklaren, maar met 4,5 uur per week in de bus zitten kom je best ver. Een groot voordeel is ook dat ik kritischer ben gaan lezen. Tot voor kort las ik elk boek uit, hoe saai ook. Maar daar heb ik geen tijd meer voor. Elk boek wat na een paar bladzijden niet boeit gaat terug naar de bieb. Nu heb ik de boeken van Möring altijd mooi gevonden, dus vol goede moed begon ik een aantal weken geleden aan Dis. De recensies hadden mij moeten waarschuwen. Na tweehonderd bladzijden heb ik het weggelegd. Als je bladzijden over gaat slaan om maar door te kunnen gaan, dan is er iets niet goed. Helaas voor Marcel, maar ook voor mijn persoonlijke recordpoging. De lust om te lezen is even helemaal weggenomen. Ik ben op dit moment boekloos. En dat gebeurt niet vaak. Hopelijk krijg ik het leesvirus snel weer terug. Tips over boeken die mij dat virus kunnen terugbezorgen hoor ik graag.

Lijstjes: mijn boeken van 2006

Dit jaar heb ik 36 boeken gelezen. Nummer 37 krijg ik helaas niet uit voor zondag. Wat ongelofelijk weinig eigenlijk. Terwijl ik altijd in een boek bezig ben. Maar die lastige trage romans hebben de score wat naar beneden gehaald.
De oogst aan goede boeken was wel heel groot. Ik ben een snellezer. Dat schiet lekker op, maar t heheeft wel tot gevolg dat ik een boek ook snel weer ben vergeten. Voor mij is een goed boek eentje die echt blijft hangen. De inhoud weet ik dan niet vaak meer, maar wel het gevoel wat ik bij het lezen kreeg.
Mijn boeken van 2006 waren:










Het slechtste boek wat ik in 2006 heb gelezen was natuurlijk de Da Vinci Code.

Publieksprijs

Ik had het kunnen weten. Ik was ook al niet geselecteerd voor de Publieksjury. Heel erg jammer. Het leek me wel wat om zes boeken te krijgen en daar wat stukjes over te schrijven. En dan had ik dat ene boek van Tommy Wieringa ook meteen te pakken. Helaas ik was teveel vrouw en teveel midden dertig. En daar hadden ze er waarschijnlijk al veel van. Maar eerlijk gezegd was het ook niet zo'n ramp, want van de zes genomineerden voor de Publieksprijs waren er maar twee serieuze kandidaten. De winnaar is inmiddels bekend geworden en ik ben waarschijnlijk toch geen gemiddelde publiekslezer. Want 'Komt een vrouw bij de dokter' was best aardig om te lezen en bij tijd en wijle ook wel ontroerend, maar om daar nu zo'n heisa over te maken. Al die mensen die op Kluun hebben gestemd, moeten nu dan maar eens de tijd nemen om Joe Speedboot te lezen. Ze zullen zich voor hun kop slaan hoop ik. Ik kan me beter bezig houden met de genomineerden en winnaar van de Man Booker Prize. Van de zes genomineerden van vorig jaar heb ik er inmiddels drie gelezen en twee wachten op mijn lijstje. Van al deze schrijvers kunnen alle Klunen en Saskia Noorten toch echt heel veel leren.

Joe Speedboot

Bij sommige boeken weet ik van te voren of ik ze goed ga vinden of niet. Joe Speedboot is zo'n boek. Hij stond al een jaar op mijn lijstje en eindelijk had ik hem in handen en heb ik het in een paar dagen uitgelezen. Nu baal ik er enorm van dat het uit is. Ik mis ze al, Fransje en Joe. Wat een personages. En wat een mooie beschrijvingen van het Hollandse dorpje Lomark. Tommy Wieringa heeft dit jaar alle grote prijzen misgelopen. Nu wordt het toch wel tijd voor de Publieksprijs. Dus een oproep aan iedereen: lezen en stemmen! Of stem eerst en lees het daarna, dat heb ik ook gedaan.

De kleine geschiedenis van de doden

Als ik een boek met zo'n titel zie staan, dan kan ik die niet laten liggen. Zou het toevallig zijn, dat ik net deze roman in de bieb had uitgekozen, nu we zelf ook weer met de dood geconfronteerd worden? Het boek gaat over het idee dat de mens in drie categorieën is onder te verdelen: zij die nog op aarde rondlopen, zij die onlangs zijn overleden. Deze mensen zijn nog niet helemaal dood, want ze leven voort in de herinneringen van de levenden. En tenslotte diegenen waar niemand nog herinneringen aan heeft. Net als Bram Vermeulen zingt: 'Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten'.

Een van de personages in het verhaal maakt een rekensom van alle mensen die hij zich kan herinneren. Dus niet alleen familie en vrienden, maar ook de postbode, de man die je ooit in de trein zag enzovoorts. Hij komt op een aantal van 50.000. Een ongelooflijk getal. Tussen de bedrijven door zit ik nu dus ook al dagen rekensommetjes in mijn hoofd te maken. Maar het is bijna niet te doen. Het is wel een grappig idee dat er misschien iemand nog in die tweede wereld is, doordat ik me hem of haar herinner. Vriend J. mag ook gerust zijn. Hij heeft nog heel wat jaren voor de boeg in de volgende fase van zijn leven.

Het vakantieboek van 2006

Er was dit jaar één boek dat met kop en schouders boven alle boeken uitstak in de categorie 'heerlijke wegleesboeken'. Schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafón. Iedereen die nu nog op vakantie gaat moet dit boek in zijn/haar koffer of rugzak stoppen. Voor rugzakklanten: het is wel jammer dat er geen luisterboekversie bestaat om in de i-pod te laden, want het is wel een zware last.

Wees wel gewaarschuwd: als je hierin begint, dan kun je niet meer stoppen. Het boek laat zich niet wegleggen. Dus partners kunnen maar beter een andere bezigheid zoeken, want je bent niet aanspreekbaar.

Voor diegenen die thuisblijven is het boek trouwens ook een aanrader.

Ik ga op vakantie en ik lees

Tot over een paar weken

Veranderend licht

Voor veel boeken is een juiste tijd en plaats nodig. Je hebt lekkere wegleesboeken die het altijd en overal goed doen. Bij andere boeken hebben de juiste gemoedstoestand, de levensfase waarin je verkeert, storende of niet-storende omstandigheden invloed op hoe het overkomt. Het goede boek met de verkeerde timing komt nooit aan. Veranderend licht van Jens Christian Grondahl, is voor mij zo'n boek. Het is mooi geschreven, met veel aandacht voor de uitwerking van het personage en vooral haar gedachtenwereld. Ik vond het echter zeer saai. Misschien komt het doordat ik de laatste tijd veel moderne schrijvers lees. Die hebben meestal een snelle stijl en er is veel actie. In Veranderend licht komt geen actie voor, maar wordt bijna altijd achteraf verteld wat er is gebeurd en vooral hoe de hoofdpersoon dat ervaart. Het is een simpel verhaal: Irene Beckman gaat scheiden en komt er achter dat haar vader niet haar echte vader was. Op een ontmoeting met haar echte vader na, is dat de enige actie in het boek. Niet echt spannend dus. Zoals ik al zei, het is wel mooi beschreven. Een aanrader voor mensen die tegen dit soort boeken kunnen. Anderen kunnen het beter laten liggen.

Mogelijkheid van een eiland

Over ingewikkelde boeken kun je ingewikkelde recensies schrijven, maar daar is het vandaag te warm voor. Houellebecq heeft inmiddels al een aantal boeken op zijn naam staan. Dit laatste boek bevat alle elementen uit zijn vorige boeken. De auteur is geen aanrader voor mensen die niet houden van zware cynische boeken met veel seks (Platform). De mensheid komt er ook heel slecht vanaf. In wezen zijn wij oppervlakkige, materialistische mensen geworden op zoek naar genot. De oplossing van Houellebecq is het creëren van een nieuw soort mens. Maar uiteindelijk blijkt ook deze droom geen oplossing voor de zoektocht naar geluk. Houellebecq houdt van leuke theorieën en bij veel zinnen had ik de neiging om deze op te schrijven om later nog eens te overdenken. Het is altijd fijn om weer iets te lezen dat je aan het denken zet. Dus lees dit boek!

Bieb

Rijen boeken heb ik nog in de kast staan die erom smeken om gelezen te worden. En het stapeltje op mijn nachtkastje kijkt me ook elke avond stoffig aan. Ik kan de verleiding echter niet weerstaan. De bieb is een walhalla van boeken en het geeft elke keer een lichte spanning: welk boek wordt het vandaag? Een literaire ontdekking, eindelijk die bestseller of toch een lekker-wegleesroman?

Het is vakantie voor de kinderen, maar veel activiteiten ondernemen we deze week niet. Het is voor hen ook wel eens lekker om niets te doen. Het enige uitje vandaag was een bezoekje aan de bibliotheek.
Als kind ging ik ook altijd met mijn moeder mee en ik weet nog goed het moment dat ik zelf boeken mocht uitzoeken. Mijn moeder heeft er echt alles aan gedaan om haar kinderen te laten lezen. Als zij naar de bieb ging, dan werden stapels boeken meegenomen voor iedereen. Het is haar toen gelukt om twee van de vier kinderen aan het lezen te krijgen. En op latere leeftijd is ook de andere 50% over stag gegaan. Dit goede voorbeeld geef ik ook graag aan mijn kinderen door. Tot nu toe vinden ze allebei boekjes heel leuk. De een stormt meteen naar de prentenboeken en heeft binnen vijf minuten een grote stapel naast zich. De ander mag volgend jaar naar groep drie en bereid zichzelf voor met de 'woordjesboeken', hoewel ze nog nauwelijks kan lezen.

Voor mij heeft de verhuizing naar een kleinere stad en dus een kleinere bibliotheek wel een probleem opgeleverd. Er staat helemaal niets. Ik loop al een aantal weken langs de paar rijen boeken met een lijstje in mijn hoofd. Maar het levert niets op. Dat wordt dus reserveren en afhalen. Weg spanning.
Met een tas vol kinderboeken en zelf lege handen zijn we weer naar huis gegaan. Gelukkig ben ik nog maar op pagina 139 van Houellebecq.

In de prullenbak

De Da Vinci Code is het eigenlijk niet waard om een woord over vuil te maken. Zoals zoveel mensen wilde ik ook wel eens weten waar alle ophef over ging en ik begrijp er niets van. Het is gewoon een slecht geschreven thriller met een auteur die een mager verhaaltje probeert te verbloemen door zoveel mogelijk irrelevante feiten op een hoop te gooien, zodat het de lezer zozeer duizelt dat het alles voor lief aanneemt. Het is ook heel duidelijk dat het gewoon fictie is en alles hangt aan elkaar van toevalligheden. Ik heb me kapot ge-ergerd aan het taalgebruik. Voorbeeld: 'Toen hij met Sofia naar binnen liep, merkte Langdon dat hij zijn blik razendsnel door het beroemde heiligdom liet gaan en alles in zich opnam.' Dat is toch geen zin? Verder hangt het verhaal van wel heel veel toevalligheden aan elkaar. Het is natuurlijk wel interessant om die theorieen over de graal te horen, maar het blijft een theorie. Ik heb een paar interessante sites gevonden die ingaan op de (on)juistheden van het verhaal.

• Broodje aap
  Deze website onderzoekt een aantal beweringen op waarheidsgehalte.
• Dismantling The Da Vinci Code
  Een artikel van een van de krachtigste tegenstanders, de katholieke journaliste Sandra Miesel, die zeer grondig de door Dan Brown verkondigde geschiedenis-interpretatie tracht te ontmantelen
• De Da Vinci research code
  Een hele leuke startpagina met oneindig veel links naar verklaringen, essays, visuele experimenten en ander materiaal.
• Dan Brown's eigen website