De orde van de dag

Zo, de rust is weergekeerd. Niet alleen in huize 'saaieweblog' na alle verjaardagsperikelen, maar ook in de rest van het land. Wat mij betreft had het nog wel een tijdje mogen vriezen. Dat heeft veel voordelen: je kleed je wat beter en hebt het minder koud en hopelijk zijn er wat minder wespen en muggen in augustus. De regen van de afgelopen dagen was ook helemaal niets natuurlijk.

De schaatsgekte is ook weer voorbij. Ik heb zelf eigenlijk niets met schaatsen, maar na anderhalve week ijs begon ik mij bijna een buitenbeentje te voelen. De andere gezinsleden waren dagelijks op het ijs te vinden en het leek wel of bijna al gesprekken maar 1 onderwerp hadden.
Ik kan niet zo goed schaatsen en heb ze ook niet, maar nadat ik ijskoude tenen had bij het kijken en in de gaten houden van twee schaatsende jongetjes, kreeg ook ik de kriebels. Misschien moet ik ze toch maar eens aanschaffen en op een stil plekje oefenen? Beter wat bewegen dan nutteloze toeschouwer zijn. Gelukkig is het weer voorbij en kan ik lekker een boek pakken en, nog beter eigenlijk, mijn hardloopschoenen aantrekken.

Schoolvakantie

De vakantie is begonnen. Eindelijk. De laatste weken voor de vakantie zaten de kinderen er al doorheen. Ook niet gek. Dochter gaat groep vier nog een keer overdoen en de laatste weken waren zwaar voor haar. Hoewel ze wel weet dat het beter voor haar is, is het heel moeilijk als je als enige blijft zitten en afscheid moet nemen van iedereen. Maar ik vind dat ze ontzettend sterk is. Het ergste hebben we gehad. Ze zal snel aan de nieuwe situatie gewend zijn.

Ook voor zoon waren het lange weken. Hij is helemaal klaar om naar groep drie te gaan. Hij leest thuis zelfs avi 5 boeken en wil nu toch wel echt gaan schrijven. De juf heeft veel met hem afgezien, want wat moest hij nu nog tussen die kleuters! Ook de directeur mocht hem twee keer op zijn kantoor ontvangen in de laatste week.

De eerste dagen regen waren niet echt leuk, maar ze waren voor de kinderen ook helemaal niet erg. Ze zijn al drie dagen aan het neerdalen en lekker aan het hangen. Leuke dingen doen komt vanzelf wel, te beginnen met de kermis deze week. En tegen de tijd dat wij op vakantie gaan, dan is het natuurlijk heerlijk weer!!

Writersblog ..uh blok

Mijn vaste lezers zullen het gemerkt hebben en ik schrok er zelf ook van. Het is bijna twee maanden geleden dat ik blogger heb geopend. De weken zijn voorbij gevlogen. Ik kamp al enige tijd met een bloggersblok. Naast de tijd die door mijn vingers glipt had ik ook weinig tot geen inspiratie. Niet dat ik niets meemaak, maar wat is er interessant aan een bezoekje aan Avifauna, of een boekrecensie van Stralende dagen van Cunningham of een familieweekend in de Ardennen? Met andere woorden, wie zit op mijn berichten te wachten?
Sinds een paar dagen merk ik dat ik weer langzaam ideeen begin te krijgen voor stukjes. Ik ga het toetsenbord dus maar weer oppakken. Ik moet niet meer schrijven met een publiek voor ogen, maar gewoon voor mezelf. Als ze niet op mijn stukjes wachten, zullen ze het toch niet lezen. En de titel van mijn blog is niet voor niets 'weer zo'n saaie weblog'. Dat mag ik dus best waarmaken.
Dus vanaf vandaag. Een nieuwe start.

Zieke kinderen

Zieke kinderen. Het blijft lastig om de signalen te herkennen. In de babytijd hoorde je vaak dat het makkelijker wordt als ze kunnen praten en het zelf kunnen benoemen. Ik vind het nog steeds lastig. Wat zijn we daar vaak de fout mee ingegaan. Zoals die keer dat dochter van zes maanden al een week niet wilde drinken en bleek dat ze oorontsteking had. Als beginnende ouder kom je er ook al snel achter hoe verschillend je tegenover ziektes staat. Ik zelf ben opgevoed met het idee 'niet zeuren, gewoon doorgaan' en eerst afwachten en niet meteen de dokter bellen. Terwijl J. meteen met de paracetamol klaar staat en de telefoon in de hand. Bij alle ziektes en toestanden bleek ik de ene keer gelijk te hebben en andere keren was ik blij met de ingreep van J. om toch de dokter te bellen. Wij houden elkaar mooi in balans.

Nu ze al jaren kunnen praten en zeer mondig zijn blijkt dat het nog steeds moeilijk is om in te schatten hoe erg het is. Zoon speelt lekker, maar heeft wel 40 graden koorts. Dochter klaagt dagelijks over pijntje dit en pijntje dat, waardoor je haar niet altijd serieus neemt. Tot ze opeens als een verlept meisje op de bank ligt. En daar is het monstertje schuldgevoel weer.

Zaterdagen

Sinds dochter op hockey zit zien de zaterdagen er heel anders uit. Uitslapen is er niet echt meer bij, want om 9 uur moet zij alweer op het veld staan en bij uitwedstrijden is het om half negen verzamelen. In dit jaargetijde is het niet altijd even prettig om met koude tenen langs de kant te staan. Maar het is ook best lekker om verplicht buiten te zijn. En het enthousiasme van dochter en haar teamgenoten maakt het allemaal goed. Helaas worden ze elk weekend ingemaakt. Bijna onvermijdelijk. Zij spelen in een nieuw team met allemaal verse meisjes tegen teams die al een jaar langer hebben getraind. Gisteren was (misschien wel) het keerpunt. Ze hebben voor het eerst gewonnen met 2-1. Het was groot feest.

Woensdag.... sportdag

'Lekker, die is vandaag vrij', denken mijn werkende collega's vast op woensdag. Maar ik moet bekennen dat werken een stuk rustiger is. Zeker op woensdag. Woensdag is: kinderen-naar-schoolbrengdag, wasdag, opruimdag, beetje-maar-vooral-niet-te-veel-poetsdag, kleine boodschappendag, biebdag, weblogdag, administratiedag, tas gereedmaken voor het zwembad-dag, kinderen van schoolhalen-dag, met kinderen naar het zwembad fietsen-dag, kinderen uit het water vissen-dag, kinderen naar het sportterrein brengen-dag, zoon naar voetballen brengen-dag, dochter na half uur naar hockey brengen-dag, zoon ophalen van voetbal-dag, dochter ophalen van hockey-dag, koken-dag, kinderen in bad gooien-dag, kinderen naar bed brengen-dag, was opvouwen-dag, gezellig voor echtgenoot zijn-dag, uitpuffen op de bank-dag.

Kinderfeestje

Voor ons zijn de feestdagen nu echt achter de rug. Zoonlief is net een beetje te vroeg geboren. Ben je nog aan het bijkomen van oud- en nieuw en iedereen aan het bestewensen, moet er alweer over verjaardagen worden nagedacht. Het 'grote-mensen-feestje' hadden we vorige week. Gisteren het kinderfeestje. De jaarlijkse speurtocht viel letterlijk in het water, dus 's ochtends vroeg moest nog een plan-b bedacht worden. Uiteindelijk werd het een groot succes. Het thema was al lang bedacht: Harry Potter natuurlijk. En alle spelletjes kregen een harry potter tintje. Dus: een bezemrace, een kikker uit een bak water vissen, muizenhappen, de steen der wijzen zoeken en de geheime kamer waar de kinderen geblinddoekt enge dingen moesten voelen. Het was even opstarten, want geen van de kinderen had de film ooit gezien, maar uiteindelijk ging iedereen enthousiast naar huis. Ik ben benieuwd wie thuis gaat zeuren om de film ook te mogen zien.
Expecto Patronum!

Een dagje ouder

Het zit er weer op mijn verjaardag. Vroeger was het een stuk leuker. Nu is het alleen maar weer een jaartje erbij. En dan ook nog voor sinterklaas. Maar ik wil helemaal niet klagen, want ik heb toch maar mooi een zeer fijn loopoutfit gekregen. Nu ben ik dus niet alleen sportief, maar zie er ook nog heel leuk uit. Mooi meegenomen. Het zit trouwens ook echt heerlijk. Ik hoop dat mijn knieblessure snel over is.

En dat leuke plaatje komt van notcelebrity.co.uk

Tijd

Vanavond gaat de wintertijd in. Toevallig of niet, maar het begrip tijd speelde deze week in ons hele gezin een rol. J. zat een week in San Francisco en we werden aan beide kanten soms lichtelijk gestoord van dat heen en weer rekenen naar de juiste tijden. Als wij opstonden ging hij naar bed en als de kinderen naar bed gingen begon zijn werkdag nog maar net. Bij ons was het woensdag de 24ste, terwijl hij nog op 23 oktober leefde. Het beste was om er maar niet te veel over na te denken.

Het kadootje voor de kinderen was in ieder geval heel erg toepasselijk.

En als je dan toch een jetlag hebt, maakt het ook niet uit of de klok een uur terug gaat.

Halen en brengen

Bij de eerste zwemles van dochter ongeveer drie jaar geleden moest ik even zuchten bij de gedachte nog zeker drie jaar lang elke week in het zwembad te moeten zitten. Inmiddels heeft zoon nog geen a-diploma dus ik ben er nog niet van af. Wat een rust heb ik afgelopen jaren gehad met slechts een ritje per week richting zwembad. Vorig jaar begon dochter weliswaar met turnen, maar dat was op dezelfde dag in hetzelfde gebouw. In het begin zat er nog een uur tussen, maar de laatste maanden overlapten de zwem- en turntijden zelfs. Wat een luxe. Dit schooljaar is het wel anders. De weken gaan nu zo snel. Het is bijna herfstvakantie, terwijl ik het idee heb toch niet zo lang geleden nog op Terschelling te zijn geweest. Niet alleen op het werk is het gas erop gegaan, ook thuis leven we in een versnelling. Vooral dochter spant de kroon. Haar agenda lijkt wel voller dan die van mij. Naast haar drukke sociale leven met afspraakjes en feestjes zit ze op turnen en sinds een paar weken ook op gitaarles. En vandaag had ik mijn eerste uurtje langs de hockeyvelden. Maar dan heb ik het nog rustig, hoor ik drukke vaders en moeders denken. Ja, ik weet het. Zoon komt er ook nog aan met voetbal en drumleswensen. Laat ik maar genieten dus.
En ik hoef in ieder geval niet meer naar de sportschool met al die fietstochtjes.

Kinderlijke (on)schuld

Het is weer helemaal in: Pokémon. Of misschien was het dat al heel lang, maar bij ons is het nu de rage in huis. Zoon van vijf komt al weken met Pokémonkaarten thuis die hij van vriendjes krijgt. En vorige week was het zover. Omdat hij zijn dolfijnendiploma had gehaald kreeg hij een echte Pokémon-verzamelmap en mocht hij van zijn eigen zakgeld voor vier euro! een pakje kaarten kopen. Ik heb hem niet eerder zo blij met iets gezien (behalve misschien met zijn Bliksem McQueen autootje). We zijn al snel ingewijd in het Pokémongebeuren met kreten als evolueren en 'die heeft wel 100 hp!!'. En het boek gaat elke avond mee naar bed.

Gisteren werd echter weer een deukje in zijn kinderlijke onschuld geslagen. Bij de buitenschoolse opvang waren al zijn nieuwe kaarten uit het mapje gehaald. Ongelofelijk!

Van papa heeft hij wel meteen een nieuwe set gekregen waarbij zelfs een kaart zit met 140 hp. Maar toch. Dit is niet normaal!

Oeps, bijna

's Ochtends vroeg, zes uur opstaan, snel douchen, kleren aan, tas gereedmaken, een kom yoghurt met kiwi en muesli eten, zoon kussen, laarzen en jas aan en hup naar buiten. Wel gek dat die ene voet knelt, dat was toch alleen bij die paarse laarzen. Op weg naar de bus kijk ik toevallig naar beneden. Oeps.

Opstartproblemen

Dat is toch het nadeel van de laatste twee weken van de schoolvakantie pas op vakantie gaan. Bij terugkomst beland je meteen in de hectiek van de eerste schoolweek, man die full speed in zijn nieuwe baan begint, de zwemlessen, turnen en 'zal ik nu op hockey, vioolles of.. ' En 'mag ik dan op voetballen?' En dat moet allemaal weer georganiseerd worden en in het systeem komen. En dan moet je zelf ook weer aan de slag: werken, hardlopen, boeken lezen, bloggen, alle internetonwikkelingen bijhouden en zo nu en dan eens wat uitproberen. En zal ik nu toch de stap eens zetten om op pianoles te gaan of mijn spaans weer eens op te halen? En die ene vriendin had het over een kookcursus. En oh ja binnenkort ga ik naar drie concerten en er moet nog een nieuwe oppas gezocht worden en misschien toch die poetsvrouw ook maar?

Teveel dingen om te regelen, te beslissen en te doen. Ik heb nog geen zin om dat tandje bij te zetten na de vakantie. Ik zou best weer even terug willen gaan.

Je hebt van die dagen

Man is eindelijk met zijn nieuwe baan begonnen. De eerste twee dagen meteen in Luxemburg om zijn computer op te halen!? En nu zit hij een week in Londen. Ik moet toegeven dat ik dat best een lekker vooruitzicht vond. Heerlijk een week lang elke avond voor mezelf. Beetje zappen, wat computeren, boekje lezen. En dat is inderdaad lekker. Zeker na zo'n dag als vandaag. Gisteren liep ook niet als gepland. Dochterlief had zondagavond een zwaar ding op haar pink laten vallen en die stond wel heel erg krom. Dus in plaats van werken was het een dagje ziekenhuis waar alles gelukkig in orde bleek. De middag heb ik maar gebruikt voor de badkamer. Dit jaar heb ik namelijk besloten dat een schoon huis wel lekker is als je terug komt van vakantie. Maar daar moet je wel wat voor doen. Deze dag had ik de vibes en heb ik bijna het hele huis onder handen gehad. De kinderen moesten zich maar vermaken. Wat niet altijd lukte. Eindelijk om vier uur zat ik met een boek in de tuin. Zou het me lukken, een uurtje voor mezelf? Zoon gooide roet in het eten door de oorbel van zijn zus uit haar oor te schoppen. Gevolg: een bloedend oor en een kwartier lang zoeken. Om half zes maar begonnen met koken, om ze daarna zo vroeg mogelijk het bed in te krijgen. Maar waar waren die vissticks? Ik had ze toch in het vriesvakje gelegd? Toch maar de wespen in het schuurtje getrotseerd en naar de winkel gefietst. Het koken (niet mijn favoriete bezigheid) eindigde met een paar brandwonden. Daarna 'hup kids op bed' wilde ook al niet lukken. Een onderbroek aantrekken is voor zoon S. namelijk een heel avontuur en de oorbel moest nog teruggeplaatst worden, ook een hele operatie. Zoon wilde het verhaaltje voorlezen, wat hij nog niet kan omdat hij toch echt in groep 2 zit, maar wat hij wel frustrerend vindt. En op dit juiste moment belde papa op, voor hem het teken om zich eens lekker uit te en de lamp naar beneden te halen. Dat was het einde van hun verhaaltje.
En nu ga ik maar eens op de bank liggen.

Zware loodjes

Het is het einde van het jaar. Maar de laatste weken duren wel heel lang. Nog anderhalve week en dan hebben de kinderen pas vakantie. Dochter ligt nu op de bank, want ze is op. Moe, zwak en niet misselijk. Gewoon klaar met alles. Vandaag mag ze opladen en dan moet ze toch echt die paar dagen volhouden. We hebben er allemaal last van. Geen zin om te werken en dromen over strand, zee, lekker fietsen, alle strandtenten afgaan en zomerse avonden bij de caravan. Zelfs mijn fototoestel heeft er geen zin meer in en is in behandeling. Misschien maar goed ook dat het weer nog niet helemaal meewerkt, anders zou het helemaal zwaar zijn. Gelukkig hebben we een heerlijk vooruitzicht: over tien dagen mogen we een weekje naar Zeeland. Dat sleept ons zeker naar de vakantie half augustus toe.

Mam, wat betekent....

Aan tafel heb je vaak de beste gesprekken. Onze beste traditie is op vrijdagavond als de kinderen op bed liggen: lekker eten en de week doornemen en eindigen met het draaien van plaatjes en drinken van biertjes. Maar ook met de kinderen kan het heel gezellig zijn en komen alle onderwerpen op tafel: school, vriendjes, de dood, pokémon, en het eten van morgen. Het is ook het moment om prangende vragen te stellen. Mama, wat betekent 'homo'? Was er zo een. Niet zo'n moeilijke vraag. Welk land heeft een vlag met groen, rood en geel, vind ik een stuk lastiger. Dus heb ik netjes aan zoon uitgelegd wat een homo is en dat je dat woord niet naar iemand moet roepen, want dat is pesten en daarvan krijg je pijn in je buik. Een homo kan er ook niets aan doen dat hij verliefd wordt. En dat begreep hij gelukkig heel goed. Op dit moment lijkt hij het onderscheid tussen lekkere vieze woorden en scheldwoorden goed door te hebben. Woordjes als piemel, scheet en dikzak liggen wel voor in zijn mond, maar verder gaat hij niet. Toch eindigde het gesprek met een belangrijke vraag. 'Mag ik dan wel homo zeggen als ik in mijn bed lig?' Ja hoor zoon, soms moet het er gewoon uit.

Poetsles

Vroeger was alles beter. Nou dat geldt tegenwoordig niet bij de tandarts. De oudste is eindelijk aan het wisselen en mocht daarom (met broertje natuurlijk) naar de poetsjuf. Als ik die vroeger had gehad, had mij dat wellicht wat gaatjes kunnen schelen. De eerste poetsles stond vooral in het teken van de moeder. Ik kreeg een gedegen instructie in het napoetsen van de kinderen en werd ook op het matje geroepen over hun eet- en drinkgewoonten. Ik dacht eigenlijk dat wij dit wel goed deden: geen frisdrank in huis, gezonde tussendoortjes op school en niet elke dag snoepen. Maar het kan dus altijd beter. De kinderen vonden het verder heel interessant. Eerst blauwe tanden om te controleren of ze goed gepoetst hadden, daarna een nieuwe tandenborstel en tot slot: de fluorbehandeling. Dat zag er heel interessant uit en zeker toen S. hoorde dat hij het bitje ook mee naar huis mocht nemen. Hij besloot ter plekke om deze ook altijd in te houden. Het enthousiasme verdampte wel toen de bitjes ingingen. Ik kreeg een enorme flashback naar mijn fluorbehandelingen vroeger. In begin is het lekker, maar daarna duurt het wel heel erg lang. Dit gold ook voor deze fluorslachtoffers. Ja kinderen, het wordt elk half jaar even (niet) slikken.

Nieuwe gewoonte

Ik heb een nieuwe gewoonte.

Sinds een week heb ik de neiging om in de bus even onder de banken te kijken.

Beetje raar misschien. En het zal ook wel over gaan. Maar niet voordat ik mijn nieuwe ov-jaarkaart heb. Een week geleden heb ik hem verloren. 's ochtends liet ik hem nog zien aan de buschauffeur. 's Middags zat ik voor het eerst sinds tijden met twee collega's in de trein naar Amsterdam. Gezellig. De controle leverde echter een kleine schok op en vooral verbijstering. Alles compleet in mijn portemonnee, maar alleen geen ovjaarkaart te bekennen. Heel raar. Ik had hem nog in mijn handen gehad. Dankzij mijn lieve uiterlijk hoefde ik van de conducteur geen kaartje te kopen. Voor de lezing begon dacht ik even snel connexxion te bellen, en zoals dat altijd gaat: ik had mijn naam net genoemd en beltegoed op. De hele lezing moest ik me inhouden om niet nog een keer mijn tas te doorzoeken. Maar ja, weg is weg.

Hij lag vanochtend en vanmiddag ook niet onder de bank. Ik wist niet dat ik zo gehecht was aan dat kaartje.

Spanning in de polder

De trainingen voor de 10 km gaan heel goed. Vandaag stond in het schema een duurloop van 50 minuten gepland. Ik verbaas me er soms nog over dat ik het ook volhoud om zo lang achter elkaar te lopen. Het is bij lange na nog geen 10 km maar dat komt helemaal goed volgens de trainers.
Op dinsdag heb ik altijd een vast rondje in de polder. Het eerste stuk is meestal verschrikkelijk: 20 minuten op een lange weg lopen zonder bocht. Na de eerste bocht weet ik dat ik bijna op de helft ben en wordt het allemaal wat makkelijker. Dankzij de ipod is het ook goed vol te houden. Vandaag kreeg ik genoeg stof om mijn gedachten zeker vijftien minuten te verzetten. Eerst kwam een politiebusje voorbij, toen nog één, toen nog één. En dat in de polder. Een verkeerscontrole in deze uithoek leek me wat overdreven, maar wat kan er hier anders aan de hand zijn. Tien minuten later zag ik ze staan. Bij een rijtje boerderijen werd een doorsnee echtpaar naar de auto begeleid. Zouden de kangoeroes illegaal zijn? Hebben ze een wietplantage? Helaas lees je dit soort dingen ook nooit terug in het plaatselijke suffertje. Maar ja een zich verslapende buschauffeur is ook veel spannender.

Lente

Het dominospelletje hoorde bij de laatste stuiptrekkingen van de winter. Of was het herfst. De gifstoffen zijn uit het lichaam verdreven. De regen heeft alle winterresten weggespoeld. En het is lente!! De hele buurt leeft weer op. Iedereen is buiten. De buurmannen zijn een steegje aan het betegelen. Buurvrouw vult haar potten weer. J. snoeit de appelboom en de kinderen spelen weer eens een hele dag op straat. En ik heb het virus ook weer te pakken en heb zowaar de ramen gelapt. Het leven ziet er meteen weer wat prettiger uit.