Vakantie deel 1

Dit jaar hebben we het eens anders aangepakt. In plaats van twee weken, hebben we nu drie weken vrij genomen. Het idee erachter was, vooral voor J.: eerst een weekje ontstressen en daarna lekker ontspannen op vakantie. Maar op de een of andere manier lukte het ook deze keer niet helemaal. Wij krijgen het altijd voor elkaar om die vrije week meteen vol te plannen.

De eerste vijf dagen hebben we al op drie plekken doorgebracht. Zo vertrokken wij zaterdag al vroeg in de middag naar mijn zwager in Terneuzen. Dat betekende 's ochtends vroeg opstaan om de koffers te pakken, de opgewonden kinderen in toom houden, nog even snel een bos bloemen halen en op de valreep nog langs de Hema voor twee slaapzakken voor de kinderen. Halverwege de rit kwamen we erachter dat de helft van de antibioticakuur van J. thuis was achergebleven. Op dat moment had J. het allang gehad en wilde hij meteen omkeren en afzeggen. Maar daar heb ik maar een stokje voor gestoken. In Terneuzen was alle stress gelukkig snel weg en na een avond bijkletsen zijn we de dag erna doorgereden naar mijn schoonouders in Cadzand. Aldaar bleken schoonzus en co. ook van de partij, zodat we al bijna de hele familie in twee dagen hadden gehad. Heel gezellig, maar al dat socializen is wel vermoeiend. En twee nachten bijna op de grond slapen helpt ook niet echt mee. Het laatste bezoek aan het vakantiehuisje van onze goede vriend P. en kids wilden we bijna afzeggen, maar dat konden we de kinderen niet aandoen. Aldaar bleken we nog genoeg energie over te hebben voor heel veel gesprekken, strandwandelingen en glazen wijn. Het werd een zeer ontspannende dag en avond met nieuwe geestelijke input.
We hebben nu gelukkig nog twee dagen om ons op te laden voor twee weken Terschelling. Maar morgen moet ik... en moet J.... en vrijdag hebben we...

Parade

Met vriendin S. ben ik op de Parade in Utrecht geweest. Zoals elk jaar was het weer erg leuk om er rond te lopen. Het was 's avonds heerlijk buiten en de flessen rosé gingen als zoete broodjes over de toog heen. In de loop der jaren hebben we op de Parade en op Oerol toch wel heel erg veel gezien. Hierdoor zijn we niet de meest kritiekloze bezoekers. We hebben twee voorstellingen bezocht. Fantastische Fantast van de Vogelfabriek: niet echt een aanrader, alhoewel veel mensen het wel leuk vonden. Wij vonden het allebei iets te melig en niet boeiend. Wel heel goed was The Washing Powder Conspiracy van Pipslab. Het is niet zomaar een optreden met leuke liedjes, maar een ware belevenis. Ik kwam ogen tekort om alles te kunnen volgen. Nieuwsgierig? Ga zelf maar kijken. De Parade is deze week nog in Utrecht en vanaf 4 augustus in Amsterdam.

Mijn eerste premiere

Ik heb mijn eerste premiere gehad. Een filmpremiere. En niet zomaar eentje. Nee, de nieuwste film van K3! En ook bij kleuterpopbandjes maken ze er een happening van. Zaterdag 15 juli mochten wij met de kinderen naar een bioscoop in Amsterdam. Aldaar was de roze loper uitgelegd en liepen er her en der roze prinsesjes en een enkel prinsje rond. Die van mij hadden niet zoveel behoefte aan verkleedpartijtjes gehad en tussen al dat roze gedoe was ik daar heel blij mee. Er liepen zowaar ook beroemde mensen in het publiek, te herkennen aan de drie fotografen die voor hun neus stonden. Zo hebben wij Irene Moors gespot en Erik de Zwart en voor de mensen met grote kleuters onder ons: ja, ook de jongens van Topstars liepen rond. En dat lieten ze zelf wel heel goed aan iedereen weten. Wat zijn die jongens blij met hun nieuwe status van superster.
De film is voor iedereen met dochters rond de zes jaar een aanrader. Er zitten ook genoeg grapjes voor ouders in. Zo zag J. op de toverstaf van Urbanus, pardon, de 'tovenaar zonder naam', twee keer een condoom voorbij komen. Die heb ik gemist, dus papa's en mama's opletten als jullie naar de bioscoop gaan. Na veel te lang wachten kwamen in drie koetsen de acteurs langs en na een liedje van K3 en met een heel erg blij meisje zijn we met twee kruidvattasjes met Studio 100 merchandising naar huis gekeerd.

Statussymbolen

Statussymbolen zijn van alle tijden en alle culturen. Van de hoorn van een koe in Oeganda tot de Saab voor de deur. Zelfs kleuters hebben al statussymbolen. Als je vier bent en nog een fiets met zijwieltjes hebt, word je op school schamper aangekeken: "fiets jij nog met zijwieltjes?"
Kan je uiteindelijk 'met zonder' zijwieltjes fietsen, dan wordt wel meteen de grote van de fietsen vergeleken: "wat, heb jij nog zo'n klein fietsje?" Mijn kinderen zijn op dit moment allebei druk bezig om hun status te verhogen. Zoon van 4,5 leert nu fietsen met zonder en dochterlief kan eindelijk op die hogere fiets die zij met haar verjaardag heeft gehad. Belangrijk in haar geval is ook die échte fietssleutel met sleutelbos waar ze zelf mee rond mag lopen. Dat wordt een goede entree dadelijk in groep drie.

Mijn mobieltje

Ik ben helemaal om.
Ik heb al enige jaren een mobiel, maar maakte er nooit zoveel gebruik van. Met deze nieuwe van mij is het anders. Er zit een hele handige camera in en elke keer ontdek ik weer nieuwe dingen aan het toestel. De timer is ideaal als kookwekker. De kalender begint steeds meer mijn agenda te vervangen. Notities is handig voor de boodschappenlijstjes die ik van J. mee moet nemen naar de toko. Verder heb ik telefoonnummers bij de hand en mijn horloge moet al een jaar een nieuwe bandje, maar de tijd heb ik nu toch wel bij me. Vooral de camera is een geweldig speledingetje. Ik gebruik het steeds meer om overal kiekjes van te nemen en om mijn teksten op deze weblog te illustreren. Ik heb nu ook pas de speciale effecten ontdekt: zwart-wit, sepia, gesolariseerd of contrast. Zolang die digitale camera er niet is kan ik hier wel mee vooruit. Er is één ding wat ik niet veel doe met mijn mobiel: bellen.

Een nieuwe tuin

De voortuin is klaar. Na slechts een paar dagen werk is het een plaatje geworden. Soms is het prettig om te weten dat je het niet allemaal zelf hoeft te doen. Als je maar centen hebt natuurlijk. De katten vonden het maar raar in het begin en zijn nog driftig bezig om onderling uit te vechten wie het meeste recht heeft op de bankjes en de kattenbakplekken.

Kinderziektes

Op het moment dat je moeder wordt, gaan er verschillende werelden voor je open. Je treedt niet alleen de wereld in van mede-ouders, maar ook op andere vlakken is het een totaal nieuwe ontdekkingstocht. De supermarkt blijkt opeens schappen te hebben, die je nog nooit eerder had gezien. Je leert de beperkingen kennen van wandelwagens en deuropeningen. Zo'n fietsstoeltje is helemaal niet zo handig als het lijkt: in mijn geval was het geen geval van opstappen en wegrijden. Ik paste er helemaal niet tussen! Dus eerst een nieuwe zadelpen, en toch maar een lagere fiets.

Sinds de geboorte van de oudste zijn we ook een hele medische wereld ingestapt. Over twee kinderen verdeeld hebben we vanaf de couveuse ziektes doorstaan waarvan ik bij sommige nog nooit de naam had gehoord: van geelzucht in de couveuse naar rs-virus, meervoudige oorontstekingen, bronchitis, pseudokroep, amandelweghaaloperatie, vijfde ziekte, zesde ziekte, waterpokken, buikgriep, bijna-longontsteking, keelontstekingen, spontane kotsbuien, eczeem, hooikoorts en andere allergieën, en dan nu krentenbaard.

Niet alleen leveren al die ziektes veel zorgen op, maar sommigen zijn ook niet echt smakelijk. Ik hoop dat we de krentenbaard na deze week dan ook definitief kunnen wegschrijven.

Den Bosch in de hitte

Gisteren ben ik een dagje op stap geweest met moeder en schoonzussen, naar 's-Hertogenbosch. We hadden niet echt een goede dag uitgekozen, met temperaturen boven de dertig graden. Maar met al onze volle agenda's is het niet slim om zo'n dag af te zeggen. Dus vol goede moed zijn we toch naar Den Bosch getogen. Gelukkig had niemand zin om te winkelen. Hierdoor moesten we wel een andere bezigheid verzinnen. Het verplichte culturele bezoekje aan de Sint Jan was wel lekker koel, alleen niet echt middagvullend. Uiteindelijk besloten we een rondvaart te maken over de Binnendieze. En dat bleek een zeer goed idee te zijn. Ten eerste was het een hele leuke rondvaart, in een leuke open sloep. Ten tweede was het echt onbekend terrein voor ons. Ik heb nooit geweten dat er achter die stad een hele grachtenwereld was. En, niet onbelangrijk, het was ook erg koel. De rest van de dag hebben we op het terras gekeken naar steppende en skippyballende vrijegezellenparty-vrouwen. Na een hapje eten was ik ook nog op tijd om Brazilië-Frankrijk te zien. Leuke stad Den Bosch.

Kapper

Dat schiet niet op met voetbal kijken. Vanmiddag had ik eindelijk een afspraak bij mijn favoriete kapper in Utrecht en heb ik daardoor het grootste gedeelte van de wedstrijd gemist. Vervolgens was ik zo stom om buiten de tafel te dekken. Maar tijdens het eten kon ik me langer inhouden. Bij de strafschoppen moesten we wel naar binnen. Balen, dat Argeninië niet door is. Het was op dit moment mijn favoriete land en ik had ze een finaleplaats gegeven in de poule. Ik weet niet of ik mijn hoge positie op de pouleranglijst nog wel kan behouden.

Maar... ik heb wél weer een goede coupe.

Veranderend licht

Voor veel boeken is een juiste tijd en plaats nodig. Je hebt lekkere wegleesboeken die het altijd en overal goed doen. Bij andere boeken hebben de juiste gemoedstoestand, de levensfase waarin je verkeert, storende of niet-storende omstandigheden invloed op hoe het overkomt. Het goede boek met de verkeerde timing komt nooit aan. Veranderend licht van Jens Christian Grondahl, is voor mij zo'n boek. Het is mooi geschreven, met veel aandacht voor de uitwerking van het personage en vooral haar gedachtenwereld. Ik vond het echter zeer saai. Misschien komt het doordat ik de laatste tijd veel moderne schrijvers lees. Die hebben meestal een snelle stijl en er is veel actie. In Veranderend licht komt geen actie voor, maar wordt bijna altijd achteraf verteld wat er is gebeurd en vooral hoe de hoofdpersoon dat ervaart. Het is een simpel verhaal: Irene Beckman gaat scheiden en komt er achter dat haar vader niet haar echte vader was. Op een ontmoeting met haar echte vader na, is dat de enige actie in het boek. Niet echt spannend dus. Zoals ik al zei, het is wel mooi beschreven. Een aanrader voor mensen die tegen dit soort boeken kunnen. Anderen kunnen het beter laten liggen.

Katten

In onze buurt wonen heel veel katten. Onze overburen hebben er geloof ik vijf. Geen probleem hoor, ik heb geen hekel aan ze en het is best gezellig om ze in de voortuin te zien liggen. Alleen lijkt het er soms op of de hele kattengemeenschap bij ons is. Dat heeft toch wel wat nadelen. Ze liggen niet alleen lekker te slapen, maar gebruiken de tuin ook als kattenbak en dat kan wel aardig stinken. Verder krijgen we regelmatig cadeautjes voor de deur: lekkere muizen of vogeltjes. Daarnaast komen op die katten ook randfiguren af. De hond bijvoorbeeld, die elke avond door onze tuin sprint. Of die twee prepubers, die als wij zitten te eten, uitgebreid de katten gaan aaien en naar binnen kijken. En dan geven ze nog een grote bek ook als je daar wat van zegt.
Vanaf volgende week hoop ik dat dit allemaal voorbij is. Er komt een grote schop door de tuin en het wordt voor het grootste gedeelte betegeld. Het is niet om de katten hoor, maar om de (afwezigheid van) groene vingers. Ik hoop echter wel dat Bliksem en co. een ander heenkomen gaan zoeken.

Kersentijd

Elk jaar is het weer een aanrader: het kersenfestival. Al drie jaar is het ook voor ons verplichte kost. De kersen moeten in korte tijd zo snel mogelijk aan de man gebracht worden. Daarom wordt altijd veel georganiseerd. Als het lekker weer is, is dat best gezellig. En het is ook een echt uitje.

Het jaarlijkse patroon is als volgt:

Op de fiets ga je naar de boomgaard. Daar wordt je begroet door een echte kersenkoningin. Op naar het kersenijs, de harmonie links laten liggen. Dan natuurlijk rondhangen met een kersenbiertje en wachten totdat de kids eindelijk van het springkussen afkomen. Daarna naar de roofvogelshow. Even rondslenteren langs de verplichte oude ambachten en de pittenspuugbaan, ondertussen de kinderen weghoudend bij popcorn of suikerspinnen. En met een zak kersen weer naar huis. We hebben wel een slang geaaid vandaag. Dat komt ook niet elk jaar voor.

Kikkertijd

J., ik heb echt een nieuwe camera nodig!

Werken aan mezelf

Vandaag heb ik twee stappen in het gezondheidsproces gezet. Ten eerste heb ik met de bedrijfsarts afgesproken om me over twee weken officiëel beter te melden. Zo heb ik nog een klein beetje speling komende weken om als het nodig is eerder naar huis te gaan. Ik voel me inmiddels ook weer bijna de oude. Het WK helpt alleen niet mee. Maar ik ben niet de enige, een groot gedeelte van de bevolking leidt aan chronisch slaapgebrek.

De afspraak met de mental coach was ondertussen ook gemaakt en deze middag was het zo ver. Het blijft spannend zo'n eerste afspraak, maar het viel reuze mee. Tja, en als ik dan daar moet zitten, kan ik flink op mijn praatstoel raken. Ik geloof dat hij wel viel voor mijn gigantische humor. Een prettig gesprek dus. We waren het er beiden over eens dat het 'uit balans-zijn' wel meevalt bij mij. Maar we waren het er ook over eens, dat het best handig is om deze kans aan te grijpen om wat dingen die al lang spelen eens aan te pakken.

Welke dingen? Ehm.., dat is lastig om zo neer te typen. Dat komt na de tweede afspraak wel, over een paar weken.

Kat

Je hebt hondenmensen, kattenmensen en 'ik wil geen huisdier'-mensen. Ik behoor tot de laatste categorie. Mijn zoon blijkt allergisch voor honden en katten, dus dat is in ons gezin geen probleem. Als ze in de toekomst nog mochten zeuren om een huisdier, dan ligt het in ieder geval niet aan mij.

Als ik toch moet kiezen, heb ik wel liever een hond. Die ken ik en begrijp ik. In mijn ouderlijk gezin hebben wij ook altijd een hond gehad, en daar kon ik het altijd prima mee vinden. Alhoewel Trix wel een heel raar beest was. Katten zijn maar vreemde wezens. Ze kunnen je altijd zo eng aanstaren en soms flink uithalen. Mijn ervaringen zijn ook niet al te bijster. In mijn eerste studentenhuis, werd ik eens gevraagd op een jong katje te passen van mijn huisgenote. Ik heb het geweten. De hele avond heeft dat beest mij beslopen en besprongen. Later heb ik eens een nacht bij een vriendin doorgebracht waar haar kat de hele nacht naar mijn hoofd en voeten sprong. Ze had een eenkamerwoning en vond het zielig om haar kat in de badkamer op te sluiten. Zieliger blijkbaar dan een vriendin als slachtoffer.

Nu ben ik wel twee weken 'de klos'. Grote broer H. is op vakantie en omdat hij heel toevallig bij ons in de buurt is komen wonen, mag ik deze weken de poes eten geven. Ik vind het geen probleem om dit te doen, maar ook wel raar om opeens voor een kat te zorgen. Het is een vrij afstandelijk beest, dus de eerste dagen heb ik niet eens de kans gekregen om een poging te doen haar te aaien. Na een week wordt ze wel wat eenzaam. Het is toch wel zielig, zo'n beest de hele dag alleen. Omdat er geen kattenluikje is mag ze ook niet naar buiten. Dus na een paar keer langs mijn benen strijken, me flink voor de voeten lopen en haar bordje snel leeg te eten, staat ze voor de achterdeur. Nee sorry poes, je kan echt niet naar buiten.

Het wordt elke dag een stukje moeilijker om meteen weg te gaan. Er is echter geen tijd om een uurtje de bank te gaan zitten om haar gezelschap te houden. Nog even volhouden dus, Misty.

Afrikamuseum

Zaterdagmiddag hebben we doorgebracht in het Afrikamuseum. Een heel leuk museum. In het hoofdgebouw wordt Afrikaanse kunst getoont. Veel materiaal daarvan is ooit meegenomen door missionarissen. Dit gedeelte hebben we door de korte tijd die we hadden overgeslagen, maar is wel de moeite waard om nog een keer voor terug te gaan. Het buitenterrein is perfect om op een zonnige dag te verkennen. Er staan verschillende gebouwen uit diverse Afrikaanse culturen: lemen huizen van de Dogon van Mali, pygmeeënhutjes, paalwoningen. Ik was zelf al een aantal keren in het museum geweest, dus we hadden geen behoefte om alles uitgebreid lezen en te bekijken. Na een uur slenteren over het terrein hebben we uit een kalebas een goed smakend palmbiertje gedronken op het terras. Ik zou het wel weten, als ik in de buurt zou wonen. Het is een perfecte plek om zo nu en dan wat te gaan drinken. Heel relaxed.

Wil je een land of cultuur echt goed kennen, dan is er één ding wat niet overgeslagen moet worden: het proeven van het lokale bier.

Antropologen op het web

Officieel ben ik dan antropoloog, maar sinds mijn buluitreiking heb ik er vrij weinig mee gedaan. Zoals ik gisteren op een forum las: 'als je als antropoloog niet heel actief bent en goed kunt netwerken, dan beland je in de it.' Heel herkenbaar. Ongemerkt ben ik ook computermeisje geworden. En vele antropologen met mij. Tja, het is ook niet echt een studie die veel banen oplevert. Het is wel leuk om de 'blik van de antropoloog' vast te blijven houden. Nu heb ik al jaren het idee dat ik met internet ook die kant uit zou willen. Dat zie ik in mijn huidige werksfeer niet gebeuren. Er is echter niets mis met hobbyen. Het wordt inmiddels al meer gedaan. Zo is er vorig jaar een proefschrift verschenen van Kristine de Valck over Smulweb: een netnogaphy.

Ik wil ook wel eens deel uitmaken van zo'n internetcommunity. Ik heb dus deze week besloten om participerende observervatie te gaan uitoefenen op Hyves. Dat is echt een wereld op zich. Mijn gegevens heb ik al ingevoerd. Maar nu. Ik begrijp ten eerste nog niet zo goed wat, hoe en waarvoor. Maar daarnaast merk ik, dat ik ook wat drempels moet overwinnen om de deur naar buiten op te zetten. Ik heb nu wel mijn eigen weblog, maar die is nog steeds lekker anoniem. Alhoewel... de enige lezers zijn bekenden van mij.
Het zal toch nog enige tijd duren voordat ik mezelf een hyver kan noemen.

Mogelijkheid van een eiland

Over ingewikkelde boeken kun je ingewikkelde recensies schrijven, maar daar is het vandaag te warm voor. Houellebecq heeft inmiddels al een aantal boeken op zijn naam staan. Dit laatste boek bevat alle elementen uit zijn vorige boeken. De auteur is geen aanrader voor mensen die niet houden van zware cynische boeken met veel seks (Platform). De mensheid komt er ook heel slecht vanaf. In wezen zijn wij oppervlakkige, materialistische mensen geworden op zoek naar genot. De oplossing van Houellebecq is het creëren van een nieuw soort mens. Maar uiteindelijk blijkt ook deze droom geen oplossing voor de zoektocht naar geluk. Houellebecq houdt van leuke theorieën en bij veel zinnen had ik de neiging om deze op te schrijven om later nog eens te overdenken. Het is altijd fijn om weer iets te lezen dat je aan het denken zet. Dus lees dit boek!

De kop is er af

Ik begrijp dat oude cliché niet dat vrouwen niet van voetbal houden. In mijn omgeving gaan de meeste vrouwen er juist voor zitten. In mijn kinderloze tijdperk, toen ik nog niet afgeleid werd door de dagelijkse dingen als eten maken en aandacht aan kinderen geven, keek ik alle wedstrijden. Dat is nu wat lastiger. Ik kan niet meer alles zien, maar ik houd wel alles bij. Ook natuurlijk omdat ik meedoe aan de poule op mijn werk. Tot nu toe gaat die aardig. De winnende partijen had ik allemaal goed, op de doelpuntensaldo's na. Nederland-Servië-Montenegro heb ik helemaal juist voorspeld.

Het was een heerlijke voetbalmiddag: lekker weer, met leuke mensen in de tuin, onder het genot van constante stromen voedsel en drinken, terwijl de kinderen in het zwembad lagen. Zo mag het WK nog wel een paar weken voortduren.

In het krijt

Vrijdag is de leukste dag om te werken. Er zijn weinig mensen in het gebouw. Het weekend komt er aan. Iedereen is ontspannen. Vandaag was helemaal speciaal. Omdat ik een zware k..klus had overgenomen van collega T., heeft ze me de hele dag verwend. Ze heeft koffie en thee gehaald, lekkere koeken gekocht en 's middags kwam ze ijs brengen. De klus zelf is er niet leuker om, maar deze dag was heel prettig. Bedankt T.!