Wat een ruimte

De tuin is leeg

Wat een ruimte!

Mijn laatste verslaving

Dochter heeft er helemaal geen last van, maar zoon en ik zijn verslaafd. Sinds een maand of twee zijn wij alledrie de trotse bezitters van een Nintendo DS Lite. En dat is toch wel heel erg leuk. De eerste weken gingen voorbij met veel Braintraining en tetrisachtig spellen, maar al enige tijd ben ik nu verslaafd aan The Legend of Zelda, een 'action-adventure' spel volgens Wikipedia.

Ik heb computerspelletjes altijd leuk gevonden. Met huisgenoot Koen zat ik tot diep in de nacht of eigenlijk vroeg in de ochtend Civilization te spelen met halve liter flessen bier, gehaald bij de Griekse snackbar om de hoek. Toen de kinderen kwamen was het snel gedaan met lange computerspellen en werd het urenlang Spider spelen. Nu zit ik samen met zoon op de bank te gamen. Zelda mag hij alleen niet meer doen. Met zes jaar is dit spel iets te moeilijk en mama werd het een beetje beu om elke keer weer voor hem die tempels in te moeten om monsters te verslaan, schatkisten te openen en geheimen te ontrafelen. Het is wel gezellig om samen te kletsen over dat ene monster of wat je kan doen met je kanonnen of pijl en boog. En als we Zelda gehad hebben gaan we lekker samen basketballen of kanovaren of racen. De moeder-zoon band is nog nooit zo goed geweest.

Waar beginnen we aan

Dit jaar wordt onze achtertuin aangepakt. Het grootste gedeelte wordt voor ons gedaan. Gelukkig maar, want ik kan er nu al niet meer tegen. De twee hokken in de tuin heeft J. inmiddels afgebroken. Wat een puinzooi komt daar vanaf. Dat moet nog weggevoerd worden en dan moeten alle losliggende spullen ergens anders een plekje krijgen. Daarna komen ze met een graafmachine de hele tuin leeghalen, wordt het betegeld en een nieuwe schuur gemaakt. We zullen wel een aantal weken bezig zijn.
Als je door de puinzooi heenkijkt is het wel een enorme tuin. Ik ben ook heel erg benieuwd hoe het dadelijk is. Dan hebben we eindelijk een schuur waar je makkelijk je fiets uit kunt halen zonder eerst drie andere weg te moeten zetten. Kun je 's avonds een boek lezen met een lamp en zitten we een stuk relaxter. Het wordt wel een 'versteende' tuin, maar met een aantal borders en de twee groene heggen zal het wel meevallen. Dit past ook beter bij onze levensstijl en mijn niet-groene-vingers. Toch ben ik blij dat de buren veel groen hebben. Als we allemaal gaan verstenen wordt het wel heel kaal. Over een paar weken volgen de na-foto's.

Indianenstam ontdekt

Bij dit nieuws gaat mijn antropologenhart sneller kloppen:

Indianenstammen die in de Amazone wonen in Brazilië, vlakbij de grens met Peru, zijn voor het eerst door een fotograaf vastgelegd.

Het grensgebied van Brazilië en Peru is ondoordringbaar oerwoud. Het dichtstbijzijnde dorp is gauw twee weken varen met een kano. Als het water in de rivier tenminste hoog staat en je niet voortdurend vastloopt op de keien. In dit deel van de Amazone wonen vier indianenvolken die al vijfhonderd jaar het contact met de buitenwereld hebben weten te vermijden. We hebben geen idee hoe ze heten, wat voor taal ze spreken en wat hun gewoontes zijn.

In Brazilië is het beleid deze indianen zoveel mogelijk te beschermen. Dat wordt steeds moeilijker doordat illegale houtkappers en vissers, stropers maar ook drugssmokkelaars almaar dieper het oerwoud in trekken en doordat de gebieden zo gigantisch groot zijn. Lees meer

Er is ook een fotoserie

Uit het schap

Oke, een supermarkt presenteert graag nieuwe produkten. En daarvoor moeten andere produkten wijken. Geen probleem. Toch loop ik al weken langs de schappen voor zoet beleg. Zou het weer terug zijn? Of wordt het niet meer geproduceerd? Dat kan toch niet? De vragen worden steeds dringender. Ik heb het nog niet in een andere winkel gecontroleerd en het is ook niet zo belangrijk, dat ik er voor omfiets. Ik at het ook niet eens zo vaak, maar de behoefte aan het vertrouwde pakje wordt toch groter. Ik heb het maar eens op het web gecheckt. Het bestaat al sinds 1860 lees ik. En vorige jaar was er een chronisch tekort vanwege produktieproblemen. En he, gelukkig de webwinkel heeft het wel. Maar ik winkel niet elektronisch. Dus hierbij roep ik het maar: gooi die nieuwe Venz Plakkiez uit het schap. Wie wil er hele chocoladerepen op haar boterham?

Lang leve de Gestampte muisjes!!

Mooiste verjaardag

Vrijdag kreeg ik op mijn werk een mailtje van J. "Dit is de mooiste verjaardag die ik ooit heb gehad". Hij had zondag al leuk speelgoed-voor-grote-jongens gekregen: een kabel om zijn elektrische gitaar aan te sluiten op de computer, zodat hij muziek kan inspelen en op Garageband bewerken. De afgelopen week heb ik hem niet meer gezien. Elke avond was hij met gitaar achter zijn computer te vinden. Ik ben benieuwd hoeveel hits hieruit gaan komen. Maar het mooiste cadeau werd vrijdag pas bezorgd: nieuwe boxen. En daarmee kwam de dj in J. weer helemaal terug. Het waren korte nachten afgelopen weekend.

Writersblog ..uh blok

Mijn vaste lezers zullen het gemerkt hebben en ik schrok er zelf ook van. Het is bijna twee maanden geleden dat ik blogger heb geopend. De weken zijn voorbij gevlogen. Ik kamp al enige tijd met een bloggersblok. Naast de tijd die door mijn vingers glipt had ik ook weinig tot geen inspiratie. Niet dat ik niets meemaak, maar wat is er interessant aan een bezoekje aan Avifauna, of een boekrecensie van Stralende dagen van Cunningham of een familieweekend in de Ardennen? Met andere woorden, wie zit op mijn berichten te wachten?
Sinds een paar dagen merk ik dat ik weer langzaam ideeen begin te krijgen voor stukjes. Ik ga het toetsenbord dus maar weer oppakken. Ik moet niet meer schrijven met een publiek voor ogen, maar gewoon voor mezelf. Als ze niet op mijn stukjes wachten, zullen ze het toch niet lezen. En de titel van mijn blog is niet voor niets 'weer zo'n saaie weblog'. Dat mag ik dus best waarmaken.
Dus vanaf vandaag. Een nieuwe start.

De Paddentrek is weer begonnen

Paasverjaardag

Dochter werd op eerste paasdag acht jaar. Onze paasdagen stonden dus in het teken van haar verjaardag. Omdat opa en oma voor de gelegenheid kwamen logeren betekende dit:

• op goede vrijdag schoonmaken (het zijn tenslotte mijn schoonouders), snel naar ikea om dat extra matras te halen (terwijl het al een half jaar bekend was dat we die nog moesten kopen), de grootste bulk boodschappen in huis halen (goede vrijdag is tegenwoordig shoppingdag in heel Nederland), nog even een cadeautje halen (want ook broertje wilt wat geven) en op tijd naar bed
• zaterdag van opluchting zuchten omdat de paashockey niet doorgaat, daarom nog maar een spelletje op de ds spelen en de krant lezen, vier keer naar de winkel gaan voor alle dingen die er ook nog moeten komen of vergeten zijn, samen met zoon toevallig een lammetje geboren zien worden, de kamer nog maar eens stofzuigen en alle zooi opruimen die op een of andere manier terug blijft komen, (schoon)ouders ontvangen, heerlijk eten en in het logeerbed kruipen
• zondag dochter blij maken, want ze is al weer acht jaar, wachten totdat iedereen eindelijk uit die douche is verdwenen om zelf ook eens te kunnen, paaseieren zoeken in de tuin, snel een cake in elkaar flansen, alle nieuwe geiten, lammetjes en konijntjes tellen op de kinderboerderij, nog even broer helpen die pech heeft met zijn auto (j. dan), de kamer maar weer eens stofzuigen, oma bus ontvangen en vervolgens de rest van de visite, lekker aan tafel aanschuiven, j. de catering laten verzorgen en om 10 uur 's avonds de laatste mensen het huis uitwerken en naar bed
• maandag helemaal kapot en niets doen

Mijn favoriete website

Het bloggen schiet er de laatste tijd vaak bij in. Het blijft moeilijk om mijn spaarzame computertijd in te delen. Grote boosdoener is Netvibes: mijn favoriete website. Of eigenlijk verzamelplaats voor al mijn favoriete websites. Op 1 pagina bij elkaar: nieuws, twitter, gmail, alle weblogs van vrienden en bekenden, werkgerelateerde blogs en al mijn andere favoriete blogs. Heel fijn. En Netvibes wordt steeds leuker, zeker sinds de nieuwe ginger-versie. Vanaf vandaag voor iedereen beschikbaar! Verbeteringen hier zijn de mogelijkheid berichten te bewaren en te delen en je eigen 'universe' maken, eigenlijk een uithangbordje van jezelf.
In Netvibes kom ik ook heel vaak berichten tegen over nieuwe tools en websites. Deze moeten natuurlijk worden bekijken en uitgeprobeerd en dan verwachten mensen ook nog eens dat je die leuke filmpjes op youtube bekijkt. Ik kom tijd te kort dus.
Dus als er weer eens niets op dit blog verschijnt, weet je waar ik ben. In mijn netvibes universe.

Ontspanning

Werken is de laatste tijd niet zo leuk meer met alle bezuinigingsacties en alles wat daar bij komt kijken. En dan is het lekker om zo'n weekend als nu te hebben. Vrijdag eindelijk weer eens samen op stap geweest. Naar de film met J.: No country for old man. Een aanrader: mooie beelden, geweldige taal. Veel geweld maar ook goede humor. En wat een kop heeft die Javier Bardem. Zaterdag met moeder naar de sauna geweest. En dadelijk maar eens genieten van het heerlijke weer!

Zieke kinderen

Zieke kinderen. Het blijft lastig om de signalen te herkennen. In de babytijd hoorde je vaak dat het makkelijker wordt als ze kunnen praten en het zelf kunnen benoemen. Ik vind het nog steeds lastig. Wat zijn we daar vaak de fout mee ingegaan. Zoals die keer dat dochter van zes maanden al een week niet wilde drinken en bleek dat ze oorontsteking had. Als beginnende ouder kom je er ook al snel achter hoe verschillend je tegenover ziektes staat. Ik zelf ben opgevoed met het idee 'niet zeuren, gewoon doorgaan' en eerst afwachten en niet meteen de dokter bellen. Terwijl J. meteen met de paracetamol klaar staat en de telefoon in de hand. Bij alle ziektes en toestanden bleek ik de ene keer gelijk te hebben en andere keren was ik blij met de ingreep van J. om toch de dokter te bellen. Wij houden elkaar mooi in balans.

Nu ze al jaren kunnen praten en zeer mondig zijn blijkt dat het nog steeds moeilijk is om in te schatten hoe erg het is. Zoon speelt lekker, maar heeft wel 40 graden koorts. Dochter klaagt dagelijks over pijntje dit en pijntje dat, waardoor je haar niet altijd serieus neemt. Tot ze opeens als een verlept meisje op de bank ligt. En daar is het monstertje schuldgevoel weer.

Zaterdagen

Sinds dochter op hockey zit zien de zaterdagen er heel anders uit. Uitslapen is er niet echt meer bij, want om 9 uur moet zij alweer op het veld staan en bij uitwedstrijden is het om half negen verzamelen. In dit jaargetijde is het niet altijd even prettig om met koude tenen langs de kant te staan. Maar het is ook best lekker om verplicht buiten te zijn. En het enthousiasme van dochter en haar teamgenoten maakt het allemaal goed. Helaas worden ze elk weekend ingemaakt. Bijna onvermijdelijk. Zij spelen in een nieuw team met allemaal verse meisjes tegen teams die al een jaar langer hebben getraind. Gisteren was (misschien wel) het keerpunt. Ze hebben voor het eerst gewonnen met 2-1. Het was groot feest.

Woensdag.... sportdag

'Lekker, die is vandaag vrij', denken mijn werkende collega's vast op woensdag. Maar ik moet bekennen dat werken een stuk rustiger is. Zeker op woensdag. Woensdag is: kinderen-naar-schoolbrengdag, wasdag, opruimdag, beetje-maar-vooral-niet-te-veel-poetsdag, kleine boodschappendag, biebdag, weblogdag, administratiedag, tas gereedmaken voor het zwembad-dag, kinderen van schoolhalen-dag, met kinderen naar het zwembad fietsen-dag, kinderen uit het water vissen-dag, kinderen naar het sportterrein brengen-dag, zoon naar voetballen brengen-dag, dochter na half uur naar hockey brengen-dag, zoon ophalen van voetbal-dag, dochter ophalen van hockey-dag, koken-dag, kinderen in bad gooien-dag, kinderen naar bed brengen-dag, was opvouwen-dag, gezellig voor echtgenoot zijn-dag, uitpuffen op de bank-dag.

Kinderfeestje

Voor ons zijn de feestdagen nu echt achter de rug. Zoonlief is net een beetje te vroeg geboren. Ben je nog aan het bijkomen van oud- en nieuw en iedereen aan het bestewensen, moet er alweer over verjaardagen worden nagedacht. Het 'grote-mensen-feestje' hadden we vorige week. Gisteren het kinderfeestje. De jaarlijkse speurtocht viel letterlijk in het water, dus 's ochtends vroeg moest nog een plan-b bedacht worden. Uiteindelijk werd het een groot succes. Het thema was al lang bedacht: Harry Potter natuurlijk. En alle spelletjes kregen een harry potter tintje. Dus: een bezemrace, een kikker uit een bak water vissen, muizenhappen, de steen der wijzen zoeken en de geheime kamer waar de kinderen geblinddoekt enge dingen moesten voelen. Het was even opstarten, want geen van de kinderen had de film ooit gezien, maar uiteindelijk ging iedereen enthousiast naar huis. Ik ben benieuwd wie thuis gaat zeuren om de film ook te mogen zien.
Expecto Patronum!

Geen inspiratie

Dat is het nadeel met goede voornemens en geen inspiratie. Er moet wel iets verzonnen worden voor het blog. Gelukkig zijn er veel medebloggers die regelmatig tips rondsturen. Zoals mijn Zeeuwse infoman
Wat dacht je van deze: Kleed een bibliothecaresse aan!

Voornemens

Kan het nog op 8 januari over voornemens praten? Ach ja, zolang we nog moeten zoenen en beste wensen rond moeten strooien zal het wel. Met die zoenen viel het overigens dankzij koortslip reuze mee dit jaar. Bij sommige mensen was dit helemaaaal geen probleem en bij anderen wel weer jammer van de gemiste kans.

Ik doe eigenlijk nooit zo aan goede voornemens, maar stiekem heb ik er toch wel een paar liggen. Zoals: niet lijnen, maar wel op mijn voeding letten door meer naar mijn buik te luisteren. Dus geen zak drop meer wegschransen als het allang niet meer smaakt en het lekkere biertje een keer overslaan als ik er eigenlijk niet eens zoveel zin in heb. Dit moet toch niet te moeilijk zijn? Zeker omdat ik een groot vermoeden heb dat drop wel eens een van de oorzaken van mijn hoofdpijn kan zijn.

Tweede voornemen is om weer een poging te doen 50 boeken te lezen. Dat wordt al meteen lastig, omdat ik ook meer non-fictie wil lezen. En hoort dat nu wel bij die vijftig of niet? Voorlopig wel natuurlijk, anders kom ik er nooit. Onder voornemen nummer drie kan ik niet uit: minder of selectiever televisie kijken zodat ik meer tijd heb om te lezen.

En als laatste natuurlijk meer bloggen, want dat staat ook al een aantal maanden op een lager pitje. Dus ook meer ondernemen voor de juiste inspiratie, maar dan kan ik niet meer lezen. Dan maar meer over boeken schrijven? Maar dat vinden niet al mijn lezers leuk. Aan de andere kant zijn andere lezers wel altijd benieuwd naar mijn boekenlijstje.

Nou ja, we zien het komende maanden wel weer. Nu ga ik boek nummer twee van dit jaar maar eens uitlezen.

En jullie ook de .......

Het einde van 2007 en begin 2008 waren niet echt denderend voor mij. De kerstvakantie is door de hele familie kwakkelend doorgebracht. Eerst een zieke dochter en zelf een onbestemd lamlendig gevoel, eindigend met een snipverkouden oudejaarsdag, waarna het stokje werd doorgegeven aan man en zoon, die zich de hele nieuwjaarsdag beroerd voelden. Dochter legde er nog een schepje bovenop met een middernachtelijk bezoekje vanwege oorpijn. Vanwege verkouden, dus snurkende man en dochter, een knie in mijn rug en te weinig dekens bracht ik de tweede nacht in 2008 door in dochters bed. Lekker begin dus.
Deze dag heb ik gelukkig heel fit (ik was vergeten hoe dat voelde) de kerstboom afgetuigd en morgen begint het leven weer. Aan het werk maar weer.

Oh ja, alle lezers wens ik natuurlijk alle beste wensen voor 2008. Maak er wat van.

Een laat lijstje

Na de valreep moet ik toch nog wat over die lange lijst boeken zeggen die ik dit jaar heb gelezen. Vijftig boeken was het streven, maar helaas, dat is niet gelukt. Het zijn er 43 geworden. Daarnaast heb ik 1 boek half gelezen (Dis van Moring). Op deze en nog een paar boeken (Weduwnaar, Duizend schitterende zonnen) na waren eigenlijk alle boeken heel goed en de moeite waard. Toch waren er ook een aantal uitschieters. De boeken die mij zeker zullen bijblijven zijn:

Engelenmaker - Stefan Brijs
Het schervengericht - A.F.Th.
De jongen in de gestreepte pyama - John Boyne
Alles is verlicht - Jonathan Safran Foer

En de toppers:

Tirza - Arnon Grunberg
Het huis van de moskee - Kader Abdolah

Ik heb nu al zin in al die mooie boeken die mij dit jaar te wachten staan.