Een dagje winter

HIJ is er

Eindelijk heb ik hem dan, mijn eerste Mac. Donderdag gooide J. zich voor de vrachtwagen die de straat al uit reed (mijn held) om de macbook te confisqueren. Helaas kwam er nog een kerstborrel en een dag werken tussendoor. Maar nu zit ik dan eindelijk voor mijn nieuwe computer. Het is wel even wennen. Alles moet weer opnieuw ingesteld worden, en het is ook wel anders dan windows. En waar zit op het toetsenbord de delete-knop? Ik wist niet dat ik die zoveel gebruik. Verder typt het enorm lekker en heb ik ook weer een werkend pijltje-naar-boven. Nu nog alle programma's eigen maken, al mijn troep overzetten van de andere computer en ik ben weer helemaal compleet. Kan ik gaan i-chatten met collega E. of L. en met J. als hij op zijn kamertje boven zit te werken.

Het gemoed van mijn blog

Ik moet wat vaker vrolijke berichten op mijn blog plaatsen.





Blauwe druifjes voor de blues en rode anemonen voor het hartzeer. Het is meer romantisch verbitterd dan groot leed, maar toch - alle troost is welkom.

Een dagje ouder

Het zit er weer op mijn verjaardag. Vroeger was het een stuk leuker. Nu is het alleen maar weer een jaartje erbij. En dan ook nog voor sinterklaas. Maar ik wil helemaal niet klagen, want ik heb toch maar mooi een zeer fijn loopoutfit gekregen. Nu ben ik dus niet alleen sportief, maar zie er ook nog heel leuk uit. Mooi meegenomen. Het zit trouwens ook echt heerlijk. Ik hoop dat mijn knieblessure snel over is.

En dat leuke plaatje komt van notcelebrity.co.uk

Sinterklaas

Sinterklaasfeestjes zijn ook allemaal hetzelfde: Neem een benauwd achterafzaaltje. Stop wat zenuwachtige en opgewonden kinderen bij elkaar. Zet de verveelde ouders achterin met een kop koffie en een kruidnootje. Pak wat slecht geschminkte pieten bij elkaar en haal een aangeschoten sint uit het berghok tevoorschijn. Maak wat rare grappen, laat Eline haar turnkunstje doen en Tijmen een judoworp en iedereen het gat in de mond van Noa bewonderen en deel vervolgens uit waar iedereen voor komt. En probeer de sint dan zo waardig mogelijk het terrein weer te doen verlaten. Gooi nog wat eten in de inmiddels met pepernoten en snoepjes volgepropte kinderen. En laat tenslotte de bezwete ouders en misselijke kinderen weer naar huis gaan.


Wij hebben het eerste feestje weer gehad. Gelukkig zorgde Ron Boszhard er voor dat het niet eens zo'n tam feestje werd.

En wij waren er niet

He lekker, eindelijk weer eens samen op stap. De oppas heeft een bord eten achter de kiezen en stopt de kinderen in bed. De dagoutfit is omgewisseld. De verkoudheid is achter de rug. Die zachte autoband blijkt niet lek te zijn. Dus fit, vrolijk en zorgeloos vertrekken wij naar Amsterdam voor het concert van Rufus Wainwright in de Heineken Music Hall. Wat een geweldige baan heeft manlief toch dat hij overal op de guestlist wordt gezet. Ik bedenk me het in al die jaren ook altijd goed is gegaan.

Had ik dat maar niet gedacht. Bij de kassa aangekomen blijken we niet op de guestlist te staan. Na wat telefoontjes heen en waar komen we erachter dat hier iets is misgegaan en dan zit er niets anders op dan terug naar huis te gaan.

Thuis duiken we meteen het café in en wordt het uiteindelijk toch gezellig.

Zeester

De kust is altijd leuk. Het maakt niet uit in welk jaargetijde. Afgelopen weekend hebben wij ons er ook goed vermaakt. Wandelen op de boulevard in Knokke, garnalen vangen aan het strand en haaientanden en schelpen zoeken. De mooiste vondst was wel de zeester. Wat is het lang geleden dat ik een zeester heb gezien. Bijzonder. Het roept ook meteen herinneringen op aan strandvakanties zo'n 30 jaar geleden. In mijn beleving vonden wij toen regelmatig zeesterren. Een korte zoekacties in google levert verbazend weinig informatie op over de zeester en in ieder geval niet over uitsterven. Gelukkig maar. Het is een bijzonder roofdier.

Tijd

Vanavond gaat de wintertijd in. Toevallig of niet, maar het begrip tijd speelde deze week in ons hele gezin een rol. J. zat een week in San Francisco en we werden aan beide kanten soms lichtelijk gestoord van dat heen en weer rekenen naar de juiste tijden. Als wij opstonden ging hij naar bed en als de kinderen naar bed gingen begon zijn werkdag nog maar net. Bij ons was het woensdag de 24ste, terwijl hij nog op 23 oktober leefde. Het beste was om er maar niet te veel over na te denken.

Het kadootje voor de kinderen was in ieder geval heel erg toepasselijk.

En als je dan toch een jetlag hebt, maakt het ook niet uit of de klok een uur terug gaat.

Gratis

Heb jij hem al, het gratis boek van de bibliotheek? Ik heb het vorige week netjes opgehaald en inmiddels heeft 'De gelukkige klas' al een mooi plekje op de boekenplank gevonden.

Deze actie van de bibliotheek was in ieder geval al een mooie aanleiding voor een leuk vrijdagmiddaggesprekje met mijn allochtone collega. Naar eigen zeggen is zij al goed geïntegreerd in onze samenleving, want ook zij stond deze week aan de balie van haar bibliotheek. Dit is een onderdeel van de 'Nederlandse identiteit' die in ieder geval Fransen snel overnemen: alles wat gratis is pakken. Het blijft iets raars, die 'identiteit'. Want wat is er bijzonder aan dat je alles wat gratis is aanneemt? Dat doen alle mensen, ook in Frankrijk. Het verschil met hen is dat wij het graag benadrukken dat wij iets mee hebben kunnen snaaien, en daar trots op zijn. Terwijl zij alles aanpakken zonder er bij stil te staan, laat staan het zien als iets wat onderdeel is van hun identiteit.

A? Zullen we volgende week vrijdag een franse eigenschap bespreken?

Herfst

Halen en brengen

Bij de eerste zwemles van dochter ongeveer drie jaar geleden moest ik even zuchten bij de gedachte nog zeker drie jaar lang elke week in het zwembad te moeten zitten. Inmiddels heeft zoon nog geen a-diploma dus ik ben er nog niet van af. Wat een rust heb ik afgelopen jaren gehad met slechts een ritje per week richting zwembad. Vorig jaar begon dochter weliswaar met turnen, maar dat was op dezelfde dag in hetzelfde gebouw. In het begin zat er nog een uur tussen, maar de laatste maanden overlapten de zwem- en turntijden zelfs. Wat een luxe. Dit schooljaar is het wel anders. De weken gaan nu zo snel. Het is bijna herfstvakantie, terwijl ik het idee heb toch niet zo lang geleden nog op Terschelling te zijn geweest. Niet alleen op het werk is het gas erop gegaan, ook thuis leven we in een versnelling. Vooral dochter spant de kroon. Haar agenda lijkt wel voller dan die van mij. Naast haar drukke sociale leven met afspraakjes en feestjes zit ze op turnen en sinds een paar weken ook op gitaarles. En vandaag had ik mijn eerste uurtje langs de hockeyvelden. Maar dan heb ik het nog rustig, hoor ik drukke vaders en moeders denken. Ja, ik weet het. Zoon komt er ook nog aan met voetbal en drumleswensen. Laat ik maar genieten dus.
En ik hoef in ieder geval niet meer naar de sportschool met al die fietstochtjes.

Broodje hamburger

Ik had bij het lezen van de Vliegeraar van Khaled Hosseini al zo'n dubbel gevoel en zijn tweede boek Duizend schitterende zonnen heeft dit alleen maar bevestigd. Ik heb me vooral aan het boek geërgerd. Zinnen als: 'Haar oudste zoon was er ook bij - Mariam kon zich om een of andere reden herinneren dat Fariba hem Ahmed had genoemd'. Dit soort zinnen verpesten bij mij het leesplezier.

Het verhaal gaat vooral over geweld, allerlei opeenvolgende oorlogen en de stelselmatige onderdrukking van en geweld tegen vrouwen. Je wordt wel meegesleept met de lotgevallen van de twee hoofdpersonen, maar mij echt invoelen in de karakters kon ik niet. Ondanks alle ellende heeft het verhaal een hoopvol einde. Hosseini schrijft duidelijk voor een publiek dat gewend is om met een goede afloop uit de bioscoop gestuurd te worden.

De boeken van Hosseini zijn net broodjes hamburgers. Ze gaan met miljoenen ver de toonbank, zijn lekker om te lezen, maar echt voedzaam zijn ze niet.

Cadeautje van de baas

Ik word steeds blijer met de nieuwe baan van J. Gisteren werd een pakketje bezorgd met een cadeautje van de baas. Een i-pod van 30 GB. De oude modelletjes moesten eruit.

Ik ben de hele ochtend bezig geweest met mijn ipodje: muziekjes inladen, vakantiefoto's erbij.

Verder heb ik me meteen maar aangemeld bij last.fm. Last.fm haalt ook gegevens van de ipod op, zoals meestgedraaide tracks. En broer P. wilde meteen mijn vriendje bij last.fm worden, dus ik ben ook nog sociaal bezig geweest. En nu alleen nog muziek luisteren. Maar dat komt morgen in de bus.

Kinderlijke (on)schuld

Het is weer helemaal in: Pokémon. Of misschien was het dat al heel lang, maar bij ons is het nu de rage in huis. Zoon van vijf komt al weken met Pokémonkaarten thuis die hij van vriendjes krijgt. En vorige week was het zover. Omdat hij zijn dolfijnendiploma had gehaald kreeg hij een echte Pokémon-verzamelmap en mocht hij van zijn eigen zakgeld voor vier euro! een pakje kaarten kopen. Ik heb hem niet eerder zo blij met iets gezien (behalve misschien met zijn Bliksem McQueen autootje). We zijn al snel ingewijd in het Pokémongebeuren met kreten als evolueren en 'die heeft wel 100 hp!!'. En het boek gaat elke avond mee naar bed.

Gisteren werd echter weer een deukje in zijn kinderlijke onschuld geslagen. Bij de buitenschoolse opvang waren al zijn nieuwe kaarten uit het mapje gehaald. Ongelofelijk!

Van papa heeft hij wel meteen een nieuwe set gekregen waarbij zelfs een kaart zit met 140 hp. Maar toch. Dit is niet normaal!

Oeps, bijna

's Ochtends vroeg, zes uur opstaan, snel douchen, kleren aan, tas gereedmaken, een kom yoghurt met kiwi en muesli eten, zoon kussen, laarzen en jas aan en hup naar buiten. Wel gek dat die ene voet knelt, dat was toch alleen bij die paarse laarzen. Op weg naar de bus kijk ik toevallig naar beneden. Oeps.

Opstartproblemen

Dat is toch het nadeel van de laatste twee weken van de schoolvakantie pas op vakantie gaan. Bij terugkomst beland je meteen in de hectiek van de eerste schoolweek, man die full speed in zijn nieuwe baan begint, de zwemlessen, turnen en 'zal ik nu op hockey, vioolles of.. ' En 'mag ik dan op voetballen?' En dat moet allemaal weer georganiseerd worden en in het systeem komen. En dan moet je zelf ook weer aan de slag: werken, hardlopen, boeken lezen, bloggen, alle internetonwikkelingen bijhouden en zo nu en dan eens wat uitproberen. En zal ik nu toch de stap eens zetten om op pianoles te gaan of mijn spaans weer eens op te halen? En die ene vriendin had het over een kookcursus. En oh ja binnenkort ga ik naar drie concerten en er moet nog een nieuwe oppas gezocht worden en misschien toch die poetsvrouw ook maar?

Teveel dingen om te regelen, te beslissen en te doen. Ik heb nog geen zin om dat tandje bij te zetten na de vakantie. Ik zou best weer even terug willen gaan.

Nog wat inpakstress en dan...

Iedereen komt terug en ik mag nog. Lekker, morgen op vakantie. Mijn fototoestel heb ik gisteren nog op kunnen halen, J. komt vanavond thuis en de spullen zijn al half bij elkaar gepakt. Ik heb er zin in. Lekker uitwaaien, over het strand struinen, fietsen en een biertje drinken in het Heartbreak Hotel, de Rustende Jager, de Walvis, de .....

En verder boeken lezen. Hopelijk kan ik bij oom en tante nog wat lenen, want dit jaar wist ik niet zo goed wat ik mee moest nemen. In ieder geval:

Schervengericht van A.F.Th, want dat boek is veel te dik om in de bus te lezen. Verder Lucifer van Connie Palmen, maar daar mag J. zich op storten. Het trekt mij niet zo. En ik was dat boek over die Hermafrodiet aan het lezen, dus die mag ook mee. Bij elkaar zijn dit aardig wat bladzijden, dus ik twijfel nog over Kiran Desai, die op de plank ligt.

Tot over een paar weken, met vast een paar mooie Terschelling-foto's.

Je hebt van die dagen

Man is eindelijk met zijn nieuwe baan begonnen. De eerste twee dagen meteen in Luxemburg om zijn computer op te halen!? En nu zit hij een week in Londen. Ik moet toegeven dat ik dat best een lekker vooruitzicht vond. Heerlijk een week lang elke avond voor mezelf. Beetje zappen, wat computeren, boekje lezen. En dat is inderdaad lekker. Zeker na zo'n dag als vandaag. Gisteren liep ook niet als gepland. Dochterlief had zondagavond een zwaar ding op haar pink laten vallen en die stond wel heel erg krom. Dus in plaats van werken was het een dagje ziekenhuis waar alles gelukkig in orde bleek. De middag heb ik maar gebruikt voor de badkamer. Dit jaar heb ik namelijk besloten dat een schoon huis wel lekker is als je terug komt van vakantie. Maar daar moet je wel wat voor doen. Deze dag had ik de vibes en heb ik bijna het hele huis onder handen gehad. De kinderen moesten zich maar vermaken. Wat niet altijd lukte. Eindelijk om vier uur zat ik met een boek in de tuin. Zou het me lukken, een uurtje voor mezelf? Zoon gooide roet in het eten door de oorbel van zijn zus uit haar oor te schoppen. Gevolg: een bloedend oor en een kwartier lang zoeken. Om half zes maar begonnen met koken, om ze daarna zo vroeg mogelijk het bed in te krijgen. Maar waar waren die vissticks? Ik had ze toch in het vriesvakje gelegd? Toch maar de wespen in het schuurtje getrotseerd en naar de winkel gefietst. Het koken (niet mijn favoriete bezigheid) eindigde met een paar brandwonden. Daarna 'hup kids op bed' wilde ook al niet lukken. Een onderbroek aantrekken is voor zoon S. namelijk een heel avontuur en de oorbel moest nog teruggeplaatst worden, ook een hele operatie. Zoon wilde het verhaaltje voorlezen, wat hij nog niet kan omdat hij toch echt in groep 2 zit, maar wat hij wel frustrerend vindt. En op dit juiste moment belde papa op, voor hem het teken om zich eens lekker uit te en de lamp naar beneden te halen. Dat was het einde van hun verhaaltje.
En nu ga ik maar eens op de bank liggen.

Biblio-ezel

Mijn camera is nog steeds in retraite, daarom eens een ander plaatje:

Gevonden op: http://www.kk.org/streetuse/archives/2007/08/mule_bookmobile.php

Book quiz

Ik vond het een mooi boek en het is een van mijn favoriete schrijvers, dus de uitkomst van deze quiz is niet zo gek. In de motivatie bij dit boek herken ik mij echter helemaal niet.
Zelf doen? Ga naar http://bluepyramid.org/ia/bquiz.htm

You're Love in the Time of Cholera!

by Gabriel Garcia Marquez

Like Odysseus in a work of Homer, you demonstrate undying loyalty by
sleeping with as many people as you possibly can. But in your heart you never give
consent! This creates a strange quandary of what love really means to you. On the
one hand, you've loved the same person your whole life, but on the other, your actions
barely speak to this fact. Whatever you do, stick to bottled water. The other stuff
could get you killed.


Take the Book Quiz
at the Blue Pyramid.