Beppe 90

De oma's in mijn familie leven lang. Ik heb ze allebei nog. Mijn beppe werd afgelopen zondag 90 jaar. Een mooie leeftijd zei ik tegen haar. Maar zij bood meteen aan te ruilen. Niet zo'n rare opmerking. Je leven wordt er ook niet leuker op als je na twee tia's opeens achter een rollator moet lopen, je ogen niet meer meewerken en je opgesloten zit in een een verzorgingshuis. Toch blijf ik bewondering voor haar vitaliteit houden. Dankzij de blindenbibliotheek blijft ze helemaal bij en 'leest' ze alles nog. En ik denk dat ze nog wel eens kampioen rollatorlopen kan worden. Haar verjaardag was zeer geslaagd. Leuk om alle ooms, tantes, neven, nichten en achterneven en nichten te zien. Nadat wij de vier-generaties vrouwen foto hebben gemaakt (beppe, dochter, ik, en achterkleindochter) bleef beppe maar even zitten voor wie een 'nu-kan-het-nog-foto' wilde maken. En daar werd door sommigen nog maar even gebruik van gemaakt.

9

Ik kan het natuurlijk weer leuk hebben over de wetgeving rond viskommen (een ronde viskom wordt deze zomer bij wet verboden) of semi top tijden in het prestatieloop gebeuren maar daar heeft L. het al uitgebreid over gehad. Ik kan het ook hebben over het zwarte gat na de passie tijd of over de zin/onzin van een kinderbijbel, maar nee....toch weer even popmuziek. Iedereen kent inmiddels het fenomeen Damien Rice. De recenties op het eerste album kan ik me nog goed herinneren; kinderliedjes met een verraderlijke inhoud. Het was even wennen om de in eerste instantie mierzoete soberheid te doorgronden. Maar eenmaal het kwartje gevallen was, was de adoratie ook volledig. En bij album nummer twee (eigenlijk 9 want dat is de titel) is het al niet anders. Fff wennen maar daarna......totale overgave. Vooral Elephant.......mijn god wat heeft die man een bereik. En lekker droog op plaat gezet....geen effectjes maar om het even in compu termen te stellen wysiwyg (what you see is what you get, in dit geval de s vervangen voor de h). Maakt niet uit op welke manier, maar fff binnenhalen dat album....kippevel!

Doepie en Snoepie

En dit zijn ze dan: Doepie en Snoepie, onze nieuwe huisgenoten. Inderdaad ook wij hebben toegegeven aan het gezeur om een huisdier. Tot nu toe konden we dit goed uitstellen. Maar het is ook wel leuk, en het schijnt ook belangrijk te zijn dat kinderen voor een dier leren zorgen. Maar welk dier past nu het best bij ons? Een hond is geen optie als je zelf drie dagen werkt en van katten moet ik niets hebben. Wat dat betreft komen de allergieën van zoon wel goed uit. Vogels in een kooi zijn zielig en dat geldt ook voor de rest. Bovendien hebben we een kinderboerderij om de hoek.
Uiteindelijk zijn het twee goudvissen geworden. Zaterdag togen wij naar de winkel voor een kom en twee vissen. 65 euro later waren we in het bezit van een grote vierkante bak, twee zakken grind, een plantje,voer, druppels voor het water, een schepnetje en drie accesoires voor in de bak, want als zus er een mag uitzoeken, dan broer natuurlijk ook en wij wilden ook wel een verantwoorde steen. Oh ja en twee goudvissen natuurlijk voor 1,50 per stuk.
Nu schijn je vissen niet zomaar te kunnen verplaatsen, want dan raken ze getraumatiseerd. Dus eerst mochten ze een half uur in de zak wennen aan hun omgeving, daarna kregen ze wat water uit de bak, en na een uur mochten ze eindelijk rondzwemmen. Ze hebben nog twee dagen nodig gehad om hun trauma's te verwerken en te wennen aan het gestamp en geschreeuw van twee kinderen. Maar nu horen ze er echt bij.
'Ik heb nog nooit zo'n leuk huisdier gehad', verzuchtte zoon.

Het is kikkertijd

Gehaald

Tuurlijk heb ik het gehaald, de 10 km. Daar heb ik nooit aan getwijfeld. Waar ik wel van stond te kijken waren de zenuwen. Ik heb nooit kunnen vermoeden dat mijn eerste loop me zo bezig zou houden. Het waren goede spanningen hoor, ook wel veroorzaakt door de hele sfeer bij de Fortis Marathon Loop. 's Ochtends vroeg was ik met mijn twee vriendinnen al op weg gegaan. We waren er veel te vroeg, maar het was ook lekker om de sfeer mee te maken. Pas om 11.15 gingen wij van start. Wij stonden vrijwel achterin en dat is een goede les voor volgende keer. Nooit doen bij zo'n massale loop. Ik ben de hele weg bezig geweest om anderen in te halen met soms gekke capriolen over bermen en fietspaden en tussensprintjes. Het was natuurlijk geweldig weer en ook ontzettend leuk om door Utrecht te rennen. met een tijd van 57.54 kwam ik uiteindelijk over de finish. En daar ben ik best trots is. Zo'n eerste keer weet je toch niet hoe hard je uiteindelijk gaat. Na mijn prestatie heb ik me bij broer R. gedoucht waarna wij ons op het terrein hebben vermaakt totdat J. om 16.00 binnenkwam op de halve marathon met een tijd van 1.53 en nog iets. Het leek wel een feestdag.

Jong leven

Djiezus.....

......en wat een Djiezus was het inderdaad. Gisteren weer mijn jaarlijke MPtje met vriend Paul gehad. In de media gonsde het weer als nimmer tevoor. Wordt het luidkeels mee zwansen met Jan Rot, gaan we lekker bimmen met Egon Kracht die alle stemmen omzet in slippende baspartijen (eerlijk gezegd wekt dit wel mijn interesse), Leusink met zijn mannen/jongens.....afijn het was weer een feest. Dé traditionele Naarden met zijn voorpremiere in Aardenburg en Utrecht wordt als vanouds bestempeld als traditioneel en stijf. Wat mij betreft mogen de heren media blijven speculeren, maar mijn uitstapje naar Utrecht met in de pauze standaard twee vaasjes de man en een flinke pint daarna in café de slok geven mij echt niet het gevoel één van de vazallen van Rouvoet te zijn. Sterker nog, je hoeft geen Christen te zijn om de schoonheid van dit meesterwerk te doorgronden.

Gisteren was weer een toppertje. Geweldige solisten (met een revancherende bas in het tweede deel), een Christus die mij bijna deed geloven, een evangelist die eerder heilig verklaard zou moeten worden dan de vorige paus aangezien deze man met zijn stem elk jaar weer voor een wonder doet zorgen, een fabuleuze sopraan en alt die in de aria So ist mein Jesus nun gefangen de hand van god hebben aangeraakt, een puike tenor, en prachtig koor en orkest...kortom hulde. Alleen volgend jaar weer een Viola da Gamba bij Kom suses kreuz want die luit was wel een beetje vlak........!!!!

P.b. De gekozen afbeelding is voor leek en prof DE uitvoering volgens de VK (en ook volgens JN), dus aanschaffen en na carnaval de volledige vastentijd de rest van de familie gek maken!

Nieuwe gewoonte

Ik heb een nieuwe gewoonte.

Sinds een week heb ik de neiging om in de bus even onder de banken te kijken.

Beetje raar misschien. En het zal ook wel over gaan. Maar niet voordat ik mijn nieuwe ov-jaarkaart heb. Een week geleden heb ik hem verloren. 's ochtends liet ik hem nog zien aan de buschauffeur. 's Middags zat ik voor het eerst sinds tijden met twee collega's in de trein naar Amsterdam. Gezellig. De controle leverde echter een kleine schok op en vooral verbijstering. Alles compleet in mijn portemonnee, maar alleen geen ovjaarkaart te bekennen. Heel raar. Ik had hem nog in mijn handen gehad. Dankzij mijn lieve uiterlijk hoefde ik van de conducteur geen kaartje te kopen. Voor de lezing begon dacht ik even snel connexxion te bellen, en zoals dat altijd gaat: ik had mijn naam net genoemd en beltegoed op. De hele lezing moest ik me inhouden om niet nog een keer mijn tas te doorzoeken. Maar ja, weg is weg.

Hij lag vanochtend en vanmiddag ook niet onder de bank. Ik wist niet dat ik zo gehecht was aan dat kaartje.

Spanning in de polder

De trainingen voor de 10 km gaan heel goed. Vandaag stond in het schema een duurloop van 50 minuten gepland. Ik verbaas me er soms nog over dat ik het ook volhoud om zo lang achter elkaar te lopen. Het is bij lange na nog geen 10 km maar dat komt helemaal goed volgens de trainers.
Op dinsdag heb ik altijd een vast rondje in de polder. Het eerste stuk is meestal verschrikkelijk: 20 minuten op een lange weg lopen zonder bocht. Na de eerste bocht weet ik dat ik bijna op de helft ben en wordt het allemaal wat makkelijker. Dankzij de ipod is het ook goed vol te houden. Vandaag kreeg ik genoeg stof om mijn gedachten zeker vijftien minuten te verzetten. Eerst kwam een politiebusje voorbij, toen nog één, toen nog één. En dat in de polder. Een verkeerscontrole in deze uithoek leek me wat overdreven, maar wat kan er hier anders aan de hand zijn. Tien minuten later zag ik ze staan. Bij een rijtje boerderijen werd een doorsnee echtpaar naar de auto begeleid. Zouden de kangoeroes illegaal zijn? Hebben ze een wietplantage? Helaas lees je dit soort dingen ook nooit terug in het plaatselijke suffertje. Maar ja een zich verslapende buschauffeur is ook veel spannender.

Lente

Het dominospelletje hoorde bij de laatste stuiptrekkingen van de winter. Of was het herfst. De gifstoffen zijn uit het lichaam verdreven. De regen heeft alle winterresten weggespoeld. En het is lente!! De hele buurt leeft weer op. Iedereen is buiten. De buurmannen zijn een steegje aan het betegelen. Buurvrouw vult haar potten weer. J. snoeit de appelboom en de kinderen spelen weer eens een hele dag op straat. En ik heb het virus ook weer te pakken en heb zowaar de ramen gelapt. Het leven ziet er meteen weer wat prettiger uit.

Een weekje domino

We hebben het weer gehad. De jaarlijkse verkoudheids/griepronde. Eerst was zoontje de dupe met flinke koorts en algehele ellende. Moeder volgde een dag daarop en vader was niet veel later de pineut. En zoals het echte mannen betaamt was het bij hem ook meteen een graadje erger. Dochter was zo jaloers dat iedereen ziek thuis was, dat ze spontaan hoestbuien begon te ontwikkelen, waarop ze vrijdag dan toch eindelijk een dagje thuis mocht blijven. En zo zat de familie snot vrijdag met z'n allen op de bank ziek en sjaggerijnig te zijn.

Maar we hebben het weer overleefd.

Carnaval boven de rivieren

Carnaval is leuk, maar je moet wel op de juiste plaats wonen. Hier boven de rivieren is het toch wel een beetje zielig.

Voor mij is het ook al weer enige jaren geleden dat ik mij in het feestgedruis heb gestort. Als kind vond ik carnaval niets aan. Mijn ouders hadden absoluut geen tijd voor ons en stuurden ons met vijf gulden naar de friettent als wij teveel zeurden. Verder moesten wij het zelf uitzoeken. Wat ouder ging ik jaarlijks naar het kindercarnaval in het clubhuis waar we de hele middag rondjes moesten lopen achter elkaar. Wat sneller bij 'is je moeder niet thuis' en met sjaals zwaaien bij 'If I had words'. Heel saai. Toen ik het kroegleven had ontdekt leerde ik eindelijk de lol van carnaval begrijpen en heb toch zo'n tien jaar heel wat afgehost.

Nu ga ik al weer zo'n tien jaar niet meer op stap in het zuiden en is het voor mij afgelopen. Maar de jaarlijkse optocht kan ik de kids niet ontzeggen. En zo sta je dan eerst een uur te wachten tot er eindelijk wat aankomt en na een kwartiertje wagens kijken is het weer gebeurd. De carnavalsclub vertrekt vervolgens naar de sporthal. Wij hebben onze eigen traditie ingebouwd en gaan lekker naar onze stamkroeg voor een biertje.

Een nieuwe poging in Second Life

Alle nieuwe ontwikkelingen op het web nemen tegenwoordig veel tijd in beslag. Ik heb inmiddels een account op verschillende nieuwe leuke websites die allemaal uitgeprobeerd moeten worden. Er blijft weinig tijd over voor Second life. Ik las dat van de vele bezoekers maar weinig mensen echt wat doen daar. Ik heb inmiddels een paar pogingen gedaan, maar ga waarschijnlijk bij de afhakers horen. Het valt ook niet mee. Ten eerste krijg ik de bewegingen van mijn poppetje maar niet onder de knie, waardoor ik altijd te ver doorloop, of draai en nooit op de plek kom waar ik moet zijn. Daarnaast heb ik heel lang op desolate locaties rondgezworven zonder een flauw idee te hebben waar ik was of wat ik daar kon doen. Ook lijkt alles een verzameling van commerciële uitingen. En ik heb geen lindendollars om uit te geven, dus ik kan ook niets. Collega A. was op haar eerste bezoek al in Amsterdam beland. Dus heb ik in een nieuwe poging mijzelf ook naar Amsterdam geteleporteerd. Maar dat was een kort bezoek. Na wat lopen tegen muren en ronddraaien kwam ik bij een groep mensen uit. Een pop-up bij een zwerver vertelde mij dat ik me bij hem moest melden als ik drugsdealer wilde worden. Er werden oproepen gedaan om mijzelf als seksslavin aan te bieden en toen een wildvreemde man mij begon aan te spreken vond ik het allemaal te eng worden en ben er snel weer uitgeklikt. Ik ben nog niet klaar voor de grote wereld.

Blij

Eindelijk, voor het eerst in maanden heb ik een heerlijke dag helemaal voor mezelf (tot half drie). Ik ben blij. Zaterdag kreeg ik een email of ik zin had om mee te doen met een looptraining voor de 10 km in Utrecht op eerste paasdag. Ik had al maanden niet meer hard gelopen, maar dit was de perfecte impuls om het weer op te starten. Natuurlijk doe ik mee. Het is heerlijk om weer enthousiast aan de slag te gaan. Zondag eerst maar een klein rondje gelopen van 20 min. (met flinke tegenwind). Vandaag heb ik dat rondje al twee keer gedaan. Fijn, dat mijn conditie niet veel was weggezakt. Maar om een tien kilometer te lopen moet ik nog wel veel trainen.

Het is een perfecte dag: lekker weer, gesport en pijnlijke spieren die mij daar aan herinneren en ook nog tijd om in mijn laatste boek verder te lezen: Onder normalen. Ik heb me dit jaar voorgenomen een boek per week te lezen, maar dat betekent wel doorwerken. Tot nu toe zit ik op schema.

Avondje nostalgie

Afgelopen vrijdag eindigde zoals vele vrijdagavonden. Na een lekkere film, ging J. plaatjes draaien. Het is dat ik bijna in slaap viel, anders was het resultaat groter geweest. De set stond in het teken van een nostalgische bui.

Lang leve de bus

De natuur vindt het soms leuk om je wakker te maken door bijvoorbeeld een ijsvogel langs te sturen. Andere keren bedenkt hij of zij dat het wel eens goed is om mensen samen te brengen. Bijvoorbeeld door een eerste lentedag te sturen, waarbij iedereen op het terras belandt. De beste dagen zijn wel onze jaarlijkse 'rampdagen'. Vorige jaar hadden we de beruchte sneeuwstorm, waardoor het land in rep en roer was. Afgelopen donderdag hadden we een echte storm. Hé leuk, de hele avond kon je voor de televisie de gevolgen van deze ramp bekijken: een neergestorte hijskraam, bomen op auto's, wegvliegende dakpannen en vooral heel veel gestrande reizigers. Het schept toch een grote band. Collega's die met z'n tienen uit eten gaan, omdat ze de stad niet kunnen verlaten; logeerpartijen bij familie en vrienden, of lekker met z'n allen klagen op het station. Het is natuurlijk wel vervelend als je twee uur staat te wachten op een bus waar je eindelijk in kunt, of als je echt geen slaapplek kunt bemachtigen en uiteindelijk in de rustkamer op je kantoor beland.

Ik had helemaal niet te klagen. Een buurvrouw heeft mijn kinderen van de bso gehaald en toen ik gewoon om vijf uur thuis was hebbben we gezellig een glaasje wijn gedronken om het eens uitgebreid over de storm te hebben.

Lang leve de streekbus.

Social sharing

Sinds ik mijn nieuwsberichten bekijk met netvibes ben ik heel goed op de hoogte. Dagelijks wordt ik bestookt met interesante nieuwtjes over webtoepassingen en leuke websites. Ik kom tijd te kort om alles eens goed te bekijken. Inmiddels weet ik wel precies wat web2.0 nu is. Een artikel over webtrends geeft een mooi overzicht van alle toepassingen. Al die toepassingen gaan eigenlijk over twee kernwoorden:
social: social bookmarking, social networking, social maps, social motivation, social quizzing
sharing: foto's, documenten, dagboeken (weblogs), filmpjes, vrienden. Allemaal geweldig, maar helaas heb ik te weinig uren in een dag om te bloggen, mijn vrienden van hyves te onderhouden, foto's, documenten, films en bookmarks te delen, quizzen te maken, mijn vooruitgang in het behalen van mijn levensdoelen bij te houden. En dat allemaal ook nog dubbel in mijn tweede leven in Second Life.

IJsvogel

Op de fiets, in gedachten over onbenullige zaken als zwembaden, hondenpoep, bikini's, meisjesperikelen, en wat er zich meer in een minuut in je hoofd kunt afspelen, werd ik weer door de natuur wakker gemaakt. Nog nooit gezien, en opeens vloog hij langs, een schitterende blauwe pijl: de ijsvogel. Wauw, dat zulke kleurrijke vogels gewoon rond vliegen hier. Dit zal een van de hoogtepunten blijven deze week.

Hij komt trouwens best veel voor. Zie waarneming.nl

Lijssies

Als echte heavy user van de lichte muziek ben ik eigenlijk wel verplicht mijn lijssie over 2006 af te geven. Voorheen een ware John Cusack moet ik nu toch toegeven dat de volledige waanzin om een muzikaal jaar in een lijstje te proppen me niet meer geweldig af gaat. Zat mooie plaatjes gehoord maar ik weet niet zeker of ze nu zijn uit 2005, 2006 of 2007. En dat is nu meteen het mooie. In deze tijd van nieuwe media zijn zelfs de grenzen van het wanneer gecomponeerd ook totaal vervaagd. Ik vraag me af of niet tig heavy users in deze tijden albums ontdekken die stammen uit de bronstijd. Gisteren nog heb ik wederom de Kinks herontdekt, in mijn ogen de Band van 2006. Voila......mijn lijstje! Natuurlijk staan bij mij de Arctic Monkeys, Tom Waits, Snow Patrol, Johan, Spinvis en Dylan (waarachtig, twee lokale namen!) in de lijsten. Maar als ik zo vrij mag zijn heb ik maar 1 echt lijssie; met stip op 1 www.pandora.com ................tik je favoriete artiest, track, bandje of whatever in en je hebt je eigen radiostationnetje. Die van mij onder Lambchop doet het bijzonder goed (o.a. ouwe kinks kwamen voorbij)! En op twee; www.surf2music.com. Voor een tientje per maand alle albums in je platenkast (lees PC). En voor 15 piek mag je de volledige collectie nog meenemen op je MP3spelertje ook. Heb gisteren nog alle cantates van Bach door Herreweeghe met een druk op de knop in mijn nieuwe playlist 'geendagzonderbach' toegevoegd! Dus mensen doe er uw voordeel mee! Overigens ook voor ouders met Kids zeer aantrekkelijk (je gaat toch geen Ch!pz of K3 voor 16 euries kopen...toch??)!

O ja, en een fully loaded 2007 voor iedereen!!

En een vurig 2007