Trip down memory lane.....

Niets zo heerlijk als af en toe te wentelen in sentiment. Vorige week zondag op een onbewaakt moment gezien dat Buffalo Tom een dag later zijn opwachting zou maken in de Melkweg. Trip down memory lane.....eeuwen geleden deze uitstekende Amerikaanse band een keer mogen programmeren in OJC Contract in Hulst. Een enorme bak herrie werd die avond over mij en een handvol enthousiaste zeeuwen uitgestort. Hoogtepunt was na het optreden in de kleedkamer waar Bill (zanger) zijn akoestische western ter hand nam en met tranen in zijn ogen een schitterend liefdesliedje voor zijn vrouw ten gehore bracht. We zijn ook nog flink pinten wezen pakken met de mannen uit Boston en zodoende ligt het Nederlandse succes van deze Amerikaanse band in het pittoreske Hulst. Toen al was ik overtuigd dat deze gitaarband een bescheiden rol zou gaan spelen in de muziekhistorie. En jawel, jaren later Europese tournee met zalen van kaliber Paradiso. Een paar echte cult klassiekers als Taillight faids, Mineral en mijn alltime favourite "Larry".

Vorige week maandag was een meer dan aangenaam weerzien. De snotneuzen mentaliteit gekoppeld aan een enorme dosis passie en schitterende poetische miniatuurtjes blijven nog steeds overeind staan. Alle klassiekers vlogen voorbij en bij Larry heb ik toch echt een traantje weg gepinkt (ja John, ik wou dat je er bij had kunnen zijn....toch beetje ons ding). Guys....what can I say....you've made my day!

P.s. Muzieksample is nieuw speeltje van mijn ega. Niet echt representatief, maar toch een idee hoe ze klinken. Voor de "die-hards", check iTunes en koop Big Red Letter Day, Let Me Come Over of gewoon de Best Of......;-)

Inspiratie

Mijn vaste lezers (J, P, P en A) zullen het de laatste weken wel gemerkt hebben. Er gebeurt niet zoveel op mijn blog. Mijn inspiratie is een beetje zoek. Elke keer weer neem ik mij voor om vaker bij blogger in te loggen, maar de tijd glipt op dit moment door mijn vingers. Bovendien heb ik na acht uur intensief werken achter de computer thuis meestal zin om in de schaarse uurtjes voor mijzelf wat anders te doen: straaltjes zon meepikken in de tuin, tour de france kijken, of gewoon een boek lezen. En daarbij is mijn camera ook nog eens in revisie. Bij een stukje hoort toch een foto.

Wel jammer, want er gebeurt genoeg, ook bij andere blogs, om over te schrijven. Zo kom ik regelmatig nieuwe widgets tegen om uit te proberen. Deze week heb ik mij daarom maar eens aangemeld bij Goodreads. Aan de zijkant van mijn blog kun je nu klikken op het boek wat ik nu lees om bijvoorbeeld mijn mening hierover te lezen (vooral leuk voor mijzelf neem ik aan). Wel jammer aan Goodreads is dat net als bij Librarything, de boeken Engelstalig zijn. Het toevoegen van Nederlandstalige boeken kost meer tijd, doordat alles handmatig moet en je zelf een cover moet invoegen. Ik doe nu dus maar net alsof ik alles in het Engels lees. Maar het is wel leuk om eens een tijdje uit te proberen. Ook nieuw, maar vooral leuk voor gastcolumnist Joost:

Zware loodjes

Het is het einde van het jaar. Maar de laatste weken duren wel heel lang. Nog anderhalve week en dan hebben de kinderen pas vakantie. Dochter ligt nu op de bank, want ze is op. Moe, zwak en niet misselijk. Gewoon klaar met alles. Vandaag mag ze opladen en dan moet ze toch echt die paar dagen volhouden. We hebben er allemaal last van. Geen zin om te werken en dromen over strand, zee, lekker fietsen, alle strandtenten afgaan en zomerse avonden bij de caravan. Zelfs mijn fototoestel heeft er geen zin meer in en is in behandeling. Misschien maar goed ook dat het weer nog niet helemaal meewerkt, anders zou het helemaal zwaar zijn. Gelukkig hebben we een heerlijk vooruitzicht: over tien dagen mogen we een weekje naar Zeeland. Dat sleept ons zeker naar de vakantie half augustus toe.

Mam, wat betekent....

Aan tafel heb je vaak de beste gesprekken. Onze beste traditie is op vrijdagavond als de kinderen op bed liggen: lekker eten en de week doornemen en eindigen met het draaien van plaatjes en drinken van biertjes. Maar ook met de kinderen kan het heel gezellig zijn en komen alle onderwerpen op tafel: school, vriendjes, de dood, pokémon, en het eten van morgen. Het is ook het moment om prangende vragen te stellen. Mama, wat betekent 'homo'? Was er zo een. Niet zo'n moeilijke vraag. Welk land heeft een vlag met groen, rood en geel, vind ik een stuk lastiger. Dus heb ik netjes aan zoon uitgelegd wat een homo is en dat je dat woord niet naar iemand moet roepen, want dat is pesten en daarvan krijg je pijn in je buik. Een homo kan er ook niets aan doen dat hij verliefd wordt. En dat begreep hij gelukkig heel goed. Op dit moment lijkt hij het onderscheid tussen lekkere vieze woorden en scheldwoorden goed door te hebben. Woordjes als piemel, scheet en dikzak liggen wel voor in zijn mond, maar verder gaat hij niet. Toch eindigde het gesprek met een belangrijke vraag. 'Mag ik dan wel homo zeggen als ik in mijn bed lig?' Ja hoor zoon, soms moet het er gewoon uit.

Marcel Möring heeft mij verslagen

Soms is het prettig om doelen te stellen in het leven. Mijn goede voornemen voor dit jaar was het lezen van 50 boeken. Moet te doen zijn: één boek per week. En ik ging ook als een speer, kijk maar bij mijn lijstje gelezen boeken. Er zijn natuurlijk mensen die mij voor gek verklaren, maar met 4,5 uur per week in de bus zitten kom je best ver. Een groot voordeel is ook dat ik kritischer ben gaan lezen. Tot voor kort las ik elk boek uit, hoe saai ook. Maar daar heb ik geen tijd meer voor. Elk boek wat na een paar bladzijden niet boeit gaat terug naar de bieb. Nu heb ik de boeken van Möring altijd mooi gevonden, dus vol goede moed begon ik een aantal weken geleden aan Dis. De recensies hadden mij moeten waarschuwen. Na tweehonderd bladzijden heb ik het weggelegd. Als je bladzijden over gaat slaan om maar door te kunnen gaan, dan is er iets niet goed. Helaas voor Marcel, maar ook voor mijn persoonlijke recordpoging. De lust om te lezen is even helemaal weggenomen. Ik ben op dit moment boekloos. En dat gebeurt niet vaak. Hopelijk krijg ik het leesvirus snel weer terug. Tips over boeken die mij dat virus kunnen terugbezorgen hoor ik graag.

Poetsles

Vroeger was alles beter. Nou dat geldt tegenwoordig niet bij de tandarts. De oudste is eindelijk aan het wisselen en mocht daarom (met broertje natuurlijk) naar de poetsjuf. Als ik die vroeger had gehad, had mij dat wellicht wat gaatjes kunnen schelen. De eerste poetsles stond vooral in het teken van de moeder. Ik kreeg een gedegen instructie in het napoetsen van de kinderen en werd ook op het matje geroepen over hun eet- en drinkgewoonten. Ik dacht eigenlijk dat wij dit wel goed deden: geen frisdrank in huis, gezonde tussendoortjes op school en niet elke dag snoepen. Maar het kan dus altijd beter. De kinderen vonden het verder heel interessant. Eerst blauwe tanden om te controleren of ze goed gepoetst hadden, daarna een nieuwe tandenborstel en tot slot: de fluorbehandeling. Dat zag er heel interessant uit en zeker toen S. hoorde dat hij het bitje ook mee naar huis mocht nemen. Hij besloot ter plekke om deze ook altijd in te houden. Het enthousiasme verdampte wel toen de bitjes ingingen. Ik kreeg een enorme flashback naar mijn fluorbehandelingen vroeger. In begin is het lekker, maar daarna duurt het wel heel erg lang. Dit gold ook voor deze fluorslachtoffers. Ja kinderen, het wordt elk half jaar even (niet) slikken.

Kieviten - rovers: 1-1

In mei leggen... Ja ja, het jachtseizoen is weer geopend. De merels die zo bedrijvig af en aan vlogen in de tuin zijn weg. Het nestje is leeg. 1-0 voor de poezen.
Tijdens het hardlopen zag ik dat niet alle vogels zo kwetsbaar zijn. Wat een mooi gezicht: twee kleine kieviten die een grote roofvogel wegjagen. Goed zo!! De strijd is 1-1.

Vraag en antwoord

En hier houdt mijn partij zich tegenwoordig mee bezig:

Antwoorden van minister Klink, mede namens de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, op Kamervragen van de Kamerleden Halsema, Azough, Van Gent en Peters (allen Groen Links) over een poster in de binnenstad van Utrecht (2060711930).


Vraag 1
Bent u bekend met de poster in de historische binnenstad van Utrecht, waarop een vrouw in gouden bikini is geportretteerd? Zo ja, deelt u de mening dat dit seksistisch is?
Antwoord 1
Ja, deze poster is ons bekend. De overheid heeft echter geen inhoudelijke bemoeienis met en ook geen oordeel over reclame-uitingen. Dit om de vrijheid van meningsuiting en expressie te waarborgen. Uitingen op reclameborden worden beoordeeld door de Reclame Code Commissie, die aan de hand van de Nederlandse Reclame Code beoordeelt of reclame strijdig is met het algemeen belang, de openbare orde of de goede zeden.


Vraag 2
Bent u bereid te bevorderen dat in het kader van de gelijke behandeling een poster wordt opgehangen van een man in een gouden zwembroek? Zo neen, waarom niet?
Antwoord 2
Het kabinet zet zich op vele terreinen in om gelijke behandeling te bevorderen. Het ophangen van een dergelijke poster, hoe gewenst wellicht ook, valt daar echter niet onder, aangezien het geen taak is van het kabinet om reclameuitingen met commerciële doeleinden te bevorderen.

Moederdag

Moederdag is eigenlijk alleen leuk met basisschoolkinderen. Nu heb ik niet te klagen. Onze moeders verwachten niet dat wij elk jaar op de stoep staan. Niets is erger dan verplichte bezoekjes afleggen. Zoals die kennis, die op vaderdag drie vaders en een begraafplaats moet bezoeken. Mijn moederdag is zoals het zou moeten: uitslapen, blije kinderen met zelfgemaakte cadeaus en een ontbijtje. En dat hardloopshirt van papa is ook mooi meegenomen natuurlijk.

Beppe 90

De oma's in mijn familie leven lang. Ik heb ze allebei nog. Mijn beppe werd afgelopen zondag 90 jaar. Een mooie leeftijd zei ik tegen haar. Maar zij bood meteen aan te ruilen. Niet zo'n rare opmerking. Je leven wordt er ook niet leuker op als je na twee tia's opeens achter een rollator moet lopen, je ogen niet meer meewerken en je opgesloten zit in een een verzorgingshuis. Toch blijf ik bewondering voor haar vitaliteit houden. Dankzij de blindenbibliotheek blijft ze helemaal bij en 'leest' ze alles nog. En ik denk dat ze nog wel eens kampioen rollatorlopen kan worden. Haar verjaardag was zeer geslaagd. Leuk om alle ooms, tantes, neven, nichten en achterneven en nichten te zien. Nadat wij de vier-generaties vrouwen foto hebben gemaakt (beppe, dochter, ik, en achterkleindochter) bleef beppe maar even zitten voor wie een 'nu-kan-het-nog-foto' wilde maken. En daar werd door sommigen nog maar even gebruik van gemaakt.

9

Ik kan het natuurlijk weer leuk hebben over de wetgeving rond viskommen (een ronde viskom wordt deze zomer bij wet verboden) of semi top tijden in het prestatieloop gebeuren maar daar heeft L. het al uitgebreid over gehad. Ik kan het ook hebben over het zwarte gat na de passie tijd of over de zin/onzin van een kinderbijbel, maar nee....toch weer even popmuziek. Iedereen kent inmiddels het fenomeen Damien Rice. De recenties op het eerste album kan ik me nog goed herinneren; kinderliedjes met een verraderlijke inhoud. Het was even wennen om de in eerste instantie mierzoete soberheid te doorgronden. Maar eenmaal het kwartje gevallen was, was de adoratie ook volledig. En bij album nummer twee (eigenlijk 9 want dat is de titel) is het al niet anders. Fff wennen maar daarna......totale overgave. Vooral Elephant.......mijn god wat heeft die man een bereik. En lekker droog op plaat gezet....geen effectjes maar om het even in compu termen te stellen wysiwyg (what you see is what you get, in dit geval de s vervangen voor de h). Maakt niet uit op welke manier, maar fff binnenhalen dat album....kippevel!

Doepie en Snoepie

En dit zijn ze dan: Doepie en Snoepie, onze nieuwe huisgenoten. Inderdaad ook wij hebben toegegeven aan het gezeur om een huisdier. Tot nu toe konden we dit goed uitstellen. Maar het is ook wel leuk, en het schijnt ook belangrijk te zijn dat kinderen voor een dier leren zorgen. Maar welk dier past nu het best bij ons? Een hond is geen optie als je zelf drie dagen werkt en van katten moet ik niets hebben. Wat dat betreft komen de allergieën van zoon wel goed uit. Vogels in een kooi zijn zielig en dat geldt ook voor de rest. Bovendien hebben we een kinderboerderij om de hoek.
Uiteindelijk zijn het twee goudvissen geworden. Zaterdag togen wij naar de winkel voor een kom en twee vissen. 65 euro later waren we in het bezit van een grote vierkante bak, twee zakken grind, een plantje,voer, druppels voor het water, een schepnetje en drie accesoires voor in de bak, want als zus er een mag uitzoeken, dan broer natuurlijk ook en wij wilden ook wel een verantwoorde steen. Oh ja en twee goudvissen natuurlijk voor 1,50 per stuk.
Nu schijn je vissen niet zomaar te kunnen verplaatsen, want dan raken ze getraumatiseerd. Dus eerst mochten ze een half uur in de zak wennen aan hun omgeving, daarna kregen ze wat water uit de bak, en na een uur mochten ze eindelijk rondzwemmen. Ze hebben nog twee dagen nodig gehad om hun trauma's te verwerken en te wennen aan het gestamp en geschreeuw van twee kinderen. Maar nu horen ze er echt bij.
'Ik heb nog nooit zo'n leuk huisdier gehad', verzuchtte zoon.

Het is kikkertijd

Gehaald

Tuurlijk heb ik het gehaald, de 10 km. Daar heb ik nooit aan getwijfeld. Waar ik wel van stond te kijken waren de zenuwen. Ik heb nooit kunnen vermoeden dat mijn eerste loop me zo bezig zou houden. Het waren goede spanningen hoor, ook wel veroorzaakt door de hele sfeer bij de Fortis Marathon Loop. 's Ochtends vroeg was ik met mijn twee vriendinnen al op weg gegaan. We waren er veel te vroeg, maar het was ook lekker om de sfeer mee te maken. Pas om 11.15 gingen wij van start. Wij stonden vrijwel achterin en dat is een goede les voor volgende keer. Nooit doen bij zo'n massale loop. Ik ben de hele weg bezig geweest om anderen in te halen met soms gekke capriolen over bermen en fietspaden en tussensprintjes. Het was natuurlijk geweldig weer en ook ontzettend leuk om door Utrecht te rennen. met een tijd van 57.54 kwam ik uiteindelijk over de finish. En daar ben ik best trots is. Zo'n eerste keer weet je toch niet hoe hard je uiteindelijk gaat. Na mijn prestatie heb ik me bij broer R. gedoucht waarna wij ons op het terrein hebben vermaakt totdat J. om 16.00 binnenkwam op de halve marathon met een tijd van 1.53 en nog iets. Het leek wel een feestdag.

Jong leven

Djiezus.....

......en wat een Djiezus was het inderdaad. Gisteren weer mijn jaarlijke MPtje met vriend Paul gehad. In de media gonsde het weer als nimmer tevoor. Wordt het luidkeels mee zwansen met Jan Rot, gaan we lekker bimmen met Egon Kracht die alle stemmen omzet in slippende baspartijen (eerlijk gezegd wekt dit wel mijn interesse), Leusink met zijn mannen/jongens.....afijn het was weer een feest. Dé traditionele Naarden met zijn voorpremiere in Aardenburg en Utrecht wordt als vanouds bestempeld als traditioneel en stijf. Wat mij betreft mogen de heren media blijven speculeren, maar mijn uitstapje naar Utrecht met in de pauze standaard twee vaasjes de man en een flinke pint daarna in café de slok geven mij echt niet het gevoel één van de vazallen van Rouvoet te zijn. Sterker nog, je hoeft geen Christen te zijn om de schoonheid van dit meesterwerk te doorgronden.

Gisteren was weer een toppertje. Geweldige solisten (met een revancherende bas in het tweede deel), een Christus die mij bijna deed geloven, een evangelist die eerder heilig verklaard zou moeten worden dan de vorige paus aangezien deze man met zijn stem elk jaar weer voor een wonder doet zorgen, een fabuleuze sopraan en alt die in de aria So ist mein Jesus nun gefangen de hand van god hebben aangeraakt, een puike tenor, en prachtig koor en orkest...kortom hulde. Alleen volgend jaar weer een Viola da Gamba bij Kom suses kreuz want die luit was wel een beetje vlak........!!!!

P.b. De gekozen afbeelding is voor leek en prof DE uitvoering volgens de VK (en ook volgens JN), dus aanschaffen en na carnaval de volledige vastentijd de rest van de familie gek maken!

Nieuwe gewoonte

Ik heb een nieuwe gewoonte.

Sinds een week heb ik de neiging om in de bus even onder de banken te kijken.

Beetje raar misschien. En het zal ook wel over gaan. Maar niet voordat ik mijn nieuwe ov-jaarkaart heb. Een week geleden heb ik hem verloren. 's ochtends liet ik hem nog zien aan de buschauffeur. 's Middags zat ik voor het eerst sinds tijden met twee collega's in de trein naar Amsterdam. Gezellig. De controle leverde echter een kleine schok op en vooral verbijstering. Alles compleet in mijn portemonnee, maar alleen geen ovjaarkaart te bekennen. Heel raar. Ik had hem nog in mijn handen gehad. Dankzij mijn lieve uiterlijk hoefde ik van de conducteur geen kaartje te kopen. Voor de lezing begon dacht ik even snel connexxion te bellen, en zoals dat altijd gaat: ik had mijn naam net genoemd en beltegoed op. De hele lezing moest ik me inhouden om niet nog een keer mijn tas te doorzoeken. Maar ja, weg is weg.

Hij lag vanochtend en vanmiddag ook niet onder de bank. Ik wist niet dat ik zo gehecht was aan dat kaartje.

Spanning in de polder

De trainingen voor de 10 km gaan heel goed. Vandaag stond in het schema een duurloop van 50 minuten gepland. Ik verbaas me er soms nog over dat ik het ook volhoud om zo lang achter elkaar te lopen. Het is bij lange na nog geen 10 km maar dat komt helemaal goed volgens de trainers.
Op dinsdag heb ik altijd een vast rondje in de polder. Het eerste stuk is meestal verschrikkelijk: 20 minuten op een lange weg lopen zonder bocht. Na de eerste bocht weet ik dat ik bijna op de helft ben en wordt het allemaal wat makkelijker. Dankzij de ipod is het ook goed vol te houden. Vandaag kreeg ik genoeg stof om mijn gedachten zeker vijftien minuten te verzetten. Eerst kwam een politiebusje voorbij, toen nog één, toen nog één. En dat in de polder. Een verkeerscontrole in deze uithoek leek me wat overdreven, maar wat kan er hier anders aan de hand zijn. Tien minuten later zag ik ze staan. Bij een rijtje boerderijen werd een doorsnee echtpaar naar de auto begeleid. Zouden de kangoeroes illegaal zijn? Hebben ze een wietplantage? Helaas lees je dit soort dingen ook nooit terug in het plaatselijke suffertje. Maar ja een zich verslapende buschauffeur is ook veel spannender.

Lente

Het dominospelletje hoorde bij de laatste stuiptrekkingen van de winter. Of was het herfst. De gifstoffen zijn uit het lichaam verdreven. De regen heeft alle winterresten weggespoeld. En het is lente!! De hele buurt leeft weer op. Iedereen is buiten. De buurmannen zijn een steegje aan het betegelen. Buurvrouw vult haar potten weer. J. snoeit de appelboom en de kinderen spelen weer eens een hele dag op straat. En ik heb het virus ook weer te pakken en heb zowaar de ramen gelapt. Het leven ziet er meteen weer wat prettiger uit.

Een weekje domino

We hebben het weer gehad. De jaarlijkse verkoudheids/griepronde. Eerst was zoontje de dupe met flinke koorts en algehele ellende. Moeder volgde een dag daarop en vader was niet veel later de pineut. En zoals het echte mannen betaamt was het bij hem ook meteen een graadje erger. Dochter was zo jaloers dat iedereen ziek thuis was, dat ze spontaan hoestbuien begon te ontwikkelen, waarop ze vrijdag dan toch eindelijk een dagje thuis mocht blijven. En zo zat de familie snot vrijdag met z'n allen op de bank ziek en sjaggerijnig te zijn.

Maar we hebben het weer overleefd.