Mam, wat betekent....

Aan tafel heb je vaak de beste gesprekken. Onze beste traditie is op vrijdagavond als de kinderen op bed liggen: lekker eten en de week doornemen en eindigen met het draaien van plaatjes en drinken van biertjes. Maar ook met de kinderen kan het heel gezellig zijn en komen alle onderwerpen op tafel: school, vriendjes, de dood, pokémon, en het eten van morgen. Het is ook het moment om prangende vragen te stellen. Mama, wat betekent 'homo'? Was er zo een. Niet zo'n moeilijke vraag. Welk land heeft een vlag met groen, rood en geel, vind ik een stuk lastiger. Dus heb ik netjes aan zoon uitgelegd wat een homo is en dat je dat woord niet naar iemand moet roepen, want dat is pesten en daarvan krijg je pijn in je buik. Een homo kan er ook niets aan doen dat hij verliefd wordt. En dat begreep hij gelukkig heel goed. Op dit moment lijkt hij het onderscheid tussen lekkere vieze woorden en scheldwoorden goed door te hebben. Woordjes als piemel, scheet en dikzak liggen wel voor in zijn mond, maar verder gaat hij niet. Toch eindigde het gesprek met een belangrijke vraag. 'Mag ik dan wel homo zeggen als ik in mijn bed lig?' Ja hoor zoon, soms moet het er gewoon uit.

Marcel Möring heeft mij verslagen

Soms is het prettig om doelen te stellen in het leven. Mijn goede voornemen voor dit jaar was het lezen van 50 boeken. Moet te doen zijn: één boek per week. En ik ging ook als een speer, kijk maar bij mijn lijstje gelezen boeken. Er zijn natuurlijk mensen die mij voor gek verklaren, maar met 4,5 uur per week in de bus zitten kom je best ver. Een groot voordeel is ook dat ik kritischer ben gaan lezen. Tot voor kort las ik elk boek uit, hoe saai ook. Maar daar heb ik geen tijd meer voor. Elk boek wat na een paar bladzijden niet boeit gaat terug naar de bieb. Nu heb ik de boeken van Möring altijd mooi gevonden, dus vol goede moed begon ik een aantal weken geleden aan Dis. De recensies hadden mij moeten waarschuwen. Na tweehonderd bladzijden heb ik het weggelegd. Als je bladzijden over gaat slaan om maar door te kunnen gaan, dan is er iets niet goed. Helaas voor Marcel, maar ook voor mijn persoonlijke recordpoging. De lust om te lezen is even helemaal weggenomen. Ik ben op dit moment boekloos. En dat gebeurt niet vaak. Hopelijk krijg ik het leesvirus snel weer terug. Tips over boeken die mij dat virus kunnen terugbezorgen hoor ik graag.

Poetsles

Vroeger was alles beter. Nou dat geldt tegenwoordig niet bij de tandarts. De oudste is eindelijk aan het wisselen en mocht daarom (met broertje natuurlijk) naar de poetsjuf. Als ik die vroeger had gehad, had mij dat wellicht wat gaatjes kunnen schelen. De eerste poetsles stond vooral in het teken van de moeder. Ik kreeg een gedegen instructie in het napoetsen van de kinderen en werd ook op het matje geroepen over hun eet- en drinkgewoonten. Ik dacht eigenlijk dat wij dit wel goed deden: geen frisdrank in huis, gezonde tussendoortjes op school en niet elke dag snoepen. Maar het kan dus altijd beter. De kinderen vonden het verder heel interessant. Eerst blauwe tanden om te controleren of ze goed gepoetst hadden, daarna een nieuwe tandenborstel en tot slot: de fluorbehandeling. Dat zag er heel interessant uit en zeker toen S. hoorde dat hij het bitje ook mee naar huis mocht nemen. Hij besloot ter plekke om deze ook altijd in te houden. Het enthousiasme verdampte wel toen de bitjes ingingen. Ik kreeg een enorme flashback naar mijn fluorbehandelingen vroeger. In begin is het lekker, maar daarna duurt het wel heel erg lang. Dit gold ook voor deze fluorslachtoffers. Ja kinderen, het wordt elk half jaar even (niet) slikken.